Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

od lat telefon tak bardzo nie milczał
a ja się pasłem tym co mówiłaś
w przerwach pomiędzy nim i mną

zbyt trudno Ci wybrać rolę życia?
teraz łzy nie są lukrem na torcie
pamiętam tylko jak mówiłaś - poczekaj
dopiszę tamtej księdze koniec

chce mi się niemęsko wyć
i znam bajkę i czasie i ranach
i teraz mi źle

nie traktujcie tych słów jako wiersz
ot kilka słów żalem spisanych
szkoda mi tylko, że kiedyś i gdzieś
nadzieją przed nosem mi pomachały

23.05.2007

Opublikowano

nie traktujcie tych słów jako wiersz
ot kilka słów żalem spisanych
szkoda mi tylko, że kiedyś i gdzieś
nadzieją przed nosem mi pomachały

Tomku!
O nadziei ostatnio sporo tu mówiono,
więc nie będę się wypowiadała na ten temat,
a wiersz ładny.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Panie Tomku, naprawdę ładne i prawdziwe. Rozumiem, że weny dostarczyły mocne uczucia, więc pozostawiam plusik i ciepłe słowo. A łez nikt się nie powinien wstydzić w cierpieniu- i facet czasem musi głośno zawyć. Mam nadzieję, że jakoś się ułoży. Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Witaj  - lubię takie wiersze - czyta się je z przyjemnością -                                                                                                         Pzdr.                                                     
    • Witaj - ci co piszą wiersze mają serca które rozumieją co to jest poezja - udany wiersz -                                                                                                                                                       Pzdr.
    • Witaj - tylko pochwalić mi wypada -                                                                     Pzdr.
    • Ta rzeka szumi już tysiąc lat Nad jej brzegiem Spotykają się wszyscy wędrowcy. Wszyscy żyją jej życiem, Śledzą jej toń. Ona wciąż prze naprzód niewzruszona prośbami. Nikt nie wie skąd się wzięła, czy jest wieczna. Czekają aż przeminie. Codziennie palą ogniska grzeją przemarznięte ręce. Codziennie spoglądają na drugi brzeg na którym jest ciągle lato. Tak czekają już tysiąc lat. Mogiły tych co nie dożyli porastają trawą. Wielu próbowało odejść, ale wrócili wszyscy. Kto raz ją ujrzał nie potrafi zapomnieć. Czasami gdy z przeciwnego brzegu powieje wiatr, przyniesie woń ambry, słoneczną poświatę. Kiedy czarowne dźwięki rozbudzą ciszę podnoszą się zarośnięte twarze. W obłąkanych oczach pojawia się uśmiech. Ci co zapomnieli znów pamiętają po co tu przyszli. Co wieczór niebo osnuwa się dymem ciszę zakłóca pieśń ,skarga. Jak wilk do księżyca żali się człowiek. Nad ranem snują się po brzegu. Kopią mogiły tym co odeszli nocą. Spoglądają na tych co właśnie nadchodzą aby przekroczyć rzekę. Nie odradzają ,nie mogą. Nie chcą zostać tu sami. Próbowali zbudować most. Czekaja na pomoc z tamtego brzegu, Czekają na śmierć.  
    • Witaj - Jeśli miłość ma ostatnie słowo – pozwól, Boże, utkać z niej nowe jutro. - piękna prośba - wiersz też na tak -                                                                                                            Pzdr.słonecznie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...