Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
podchodzisz okrutnie
blisko
za plecami nic nie widzę
oddycham
równo miernie
po-woli wkładasz nóż


////

przepraszam ale jakoś tak już mam
we krwi :/ cięcia wersyfikacji
ale wiem że nie przeszkadza więc uczyniłem
ową zbrodnię na tym wierszyczku

wieczności.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Tomku!
Cieszę się,że jesteś:)
Na wierszu można się wyżywać ile się da
...ale tylko na wierszu.Nie boli tak mocno.
Dziękuję i uśmiechu życzę.
Opublikowano

no tak - jak boli!

są to bóle fantomowe

jest szkoła lekarska mówiąca o bólu spodziewanym

(kiedy byłem ostatnio w szpitalu, wysłuchałem w nocy w dyżurce pielęgniarskiej wykładu d-ra...
zapomniałem nazwiska
wykład podsumowałem - poprosiłem o środki przeciwbólowe)

:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


w głowie, bo w niej tkwi wszystko....a noża nie wyciągaj, będzie mniej krwawić...PLkę
serdeczności, ES

Tak.Wszystko jest w głowie ..niestety,
bólu wymazać się nie da.
A nóż - nie pellki. Nie.
Serdeczności.
Nieznośna pellka.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jimmy!
Można dodać,ale ''plecy'' już są,
..reszta w domyśle.
Dzięki wielkie.
Radości!


jak nie w plecy, to w serce.. już wtedy napewno..
a jednak radości także ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - fajnie że trafne i mądre - dziękuje -                                                                                                Pzdr. @Kwiatuszek - @Poet Ka - uśmiechem wam dziękuję - 
    • U mend, o, rum urodnemu
    • @Posem - @Konrad Koper - dzięki - 
    • RABATKA   Kilka dni temu, Nie wiedzieć czemu, Wprost mi znajoma wyznała, Że moje wiersze Są coraz gorsze, I że to wszystko jest chała.   Gdzie się nie wczyta, Tylko krytyka, Tylko by komuś dowalić. - Mógłbyś czasami Ruszyć zwojami I delikatnie pochwalić.   Jako krwiożerca, Biorę do serca, Od dzisiaj tworzę w kolorze. Teraz napiszę, Bębniąc w klawisze, Coś o kwiatuszkach (o Boże!).   ***   Przy miedzy stara Stoi kopara. I przy silniku męt dłubie. Czasem zapali, Wówczas dym wali, Zwłaszcza, gdy czuje coś w czubie.   Otóż krok dalej, W kierunku alej, Wielka, kwiecista rabatka. Co znakomicie Umila życie, Fajna dla pieszych to gratka.   Rosną obficie, Ciesząc się życiem Kwiaty, porosty i zioła. Wszystkie pod rękę, Nucą piosenkę, Śpiewają chórem dokoła:   Cynie i bratki, Wilce, bławatki, Malwy, szarłaty, stokrotki, Dalie, rumianki, Astry, kocanki, Ślazy, złocienie, pachnotki.   Maki, lewkonie, Fiołki, piwonie, Dzwonki, petunie, orliki, Chabry, titonie, Bzy, pelargonie, Floksy, nasturcje, goździki,   Ale wśród tego, Tego wszystkiego, Życie po prostu się toczy. Ktoś nie dowierza, Ile tam zwierza, Jakiż ten wiersz jest uroczy.   Pszczoły, komary, I żuczek stary, Żabki, motyli tysiące. Ćmy, nawet ważki, Kreciki, ptaszki, A wszystko to na tej łące.   Natury czary, Piękno bez miary, Niebiański świat kolorytu, Cudności wszędzie, Na pewno będzie Znajoma pełna zachwytu.   Zero krytyki, Ni polityki, Żegnam, oddalam się tyłem. Kwiatki, motyle, Śliczności tyle, Zdrówka! Ja swoje zrobiłem.   ***   Potem, niestety, Krzyknąłem „rety”! Powiem wam, jasna cholera, Że ten męt starą, Wstrętną koparą, Zjeździł rabatkę do zera …   ***   Chłopcy, dziewczęta, Wnuki, wnuczęta, Inne stworzenia nam miłe: By cię głaskali, Maltretowali, Nie rób niczego na silę!  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...