Natchniony

[negatywny poeta]

Gdy palę, widzę ogniste ptaki nad wrocławskim niebem,
Leżę na pół przytomna bardzo blisko Ciebie.
Gdy palę, Wrocław płonie płomieniem chwały,
A ja lecę, lecę ze skały, by roztrzaskać się o nurt Odry.
Gdy palę zapadam w sen bez skazy, sen głęboki,
W mojej głowie obrazy jakich nie widzieli proroki.
Gdy palę odgłos bębnów dochodzi do duszy
Słucham ich wskazówek. Suszy, suszy.
Gdy palę umieram po to, by zaraz się zbudzić.
Nie słyszę miasta, rzeki, nie słyszę ludzi.
Gdy palę największa myśl w głowie się skrywa
Muza odchodzi, ja cierpię- palenie ubywa.

[Witold K.]

Moim zdaniem dobry wiersz ale przyczepię się do kilku rzeczy:P
Po pierwsze-"proroki"-powinno być prorocy chyba
Po drugie-"Suszy, suszy"-moim zdaniem dodane na siłe trochę i nie ma sensu w kontekście całości ale mogę się mylić
Po trzecie-"muza"-zamień może na muzyka-będzie lepiej brzmiało a poza tym nie pasuje taki neologizm:P
To tyle -pozdrawiam i dodaję że wiersz mi się podoba.

[negatywny poeta]

Odmiana rzeczownika "proroki" została użyta celowo. W wielu wierszach występują tego typu neologizmy. W wierszu " Kres", który niedługo dodam jest użyte słowo "kardynały", a powinno się pisać kardynałowie. "Muza"- nie chodzi tutaj o muzykę a o natchnienie (odwołanie do mitologii). A zwrot suszy, suszy odnosi się do naturalnych objawów po paleniu marihuany.