Parada

[Eugeniusz Sofronof]

Mrowie głów człowieczych, niby łby bruku
Ciągną przed siebie, ogłaszają rokosz
Fanfary grają, heroldowie trąbią
Widz nie dzierży buntowniczego huku

Gapie niczym szpaler tkwią na chodnikach
Ci podskakują z wyciągniętą dłonią
Tamci kamień chwytają jak argument
Tłum miażdży, przechodzi po rozbójnikach

Czerwony to pochód bracia obalają?
Nie! To marsz równości, braterstwa, pokoju
Ty także w nich wbiłeś wzburzony swą pikę
Niech się odmieńcy wśród ciemności tułają

Lecz cóż to? Patrzysz. Chcesz się przebudzić
Stajesz, kropla po twym bladym licu spływa
Tam! Maszeruje w tłumie masakrowanym,
Pierworodny, jedyny, syn umiłowany

[Eugeniusz Sofronof]

jakie błędy?
Zastanawiam się co zrobić z ostatnią zwrotką

[Antoni Slawbicki]

nic nie rozumiem, ale przypominają mi się wiersze pierwszomajowe, ten sam klimat

[Alicja Red]

czy to ma zwiazek z paradą równosci:D??
Pzdr:*

[Eugeniusz Sofronof]

Dokładnie Alicjo. Parada równości, skaczący z hitlerowskim gestem wszechpolacy i ojciec, który ujrzał swego syna wśród uczestników parady.

Ale czy poezja musi być dosłowna? Głupio mi tłumaczyć to co napisałem, i nie lubię dosłowności.

[Alicja Red]

skoro tak, to bardzo ciekawy temat który warto poruszyć
gratuluję pierwszenstwa
Pozdrawiam:*

[Eugeniusz Sofronof]

trochę zmieniłem. I zamieściłem w gotowych.