Wspomnienie

[Katarzyna Bielińska]

Kiedy świat mój runie
przypomnę sobie twą ciepłą dłoń
Kiedy kwiaty przestaną pachnieć

Kiedy motyl skrzydła swe złoży w grobie
wtedy ja przypomnę sobie o tobie
Kiedy perła w kamień zamieni się

Kiedy słowo "życie" straci sens
przypomnę sobie o tobie...

[M._Krzywak]

Tutaj jest za dużo niezdrowego masła, a za mało szyneczki. Typowe (szablonowe) bujanie w obłokach lirycznej sztampy.
A szkoda, szkoda...

Pozdrawiam.

[Katarzyna Bielińska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:))) Wyjaśnij mi proszę konkretnie, nie na przykładzie masła i szyneczki (chociaż to zabawne porównanie:)). Acha...Nie bardzo potrafię dostrzec tu owo bujanie w obłokach lirycznej sztampy...

Pozdrowionka:)

[Almare]

liryki powinni pisać faceci ,kobiety, lirycznie słuchać z aprobatą bądź nie.
Ten porządek świata zburzony bywa dla niektórych chaosem.
Oszołomieni nie wiedzą, to liryk ,czy tren?

[Katarzyna Bielińska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W takim razie jaki gatunek powinny tworzyć kobiety?:)

[Almare]

Kasiu, tworzą to co najważniejsze,miłość.My zaś nieudolnie próbujemy ją opisać,zawsze z pasją, zawsze dla was.

[Katarzyna Bielińska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pięknie powiedziane...Aż się zamyśliłam przez chwilę...

[Almare]

Muzyczny Pan z Muzyczną Panią
Muzycznie flirtowali
On ją całował w podbrudek lirycznie
a ona go....w co?....nie powiem

[Katarzyna Bielińska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No powiedz....:)))

[Almare]

jak powiem, będzie nieskromnie...i już po mnie....

[Katarzyna Bielińska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale jak się coś zaczyna...to trzeba to potem dokończyć:)

[Katarzyna Bielińska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ot co, prawda szczera i odwieczna (stylistyczna i merytoryczna) z tego wiersza wyziera.

Wszystko przemija,
tylko jak zawsze nie ma
komu dać za to w ryja!

Pozdrawiam ;)
:) Zaraz byś chciał dawać w ryja...:)))
Pozdrowionka:)

[Katarzyna Bielińska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Co z tego, kiedy życie tak szybko miga (stąd wzięło się bardzo popularne powiedzenie:
"życie mignęło mu przed oczami") Zamierzam się a tu już nie ma komu :)
Pozdrawiam.
Dobre:) W takim razie pozostaje dać sobie już spokój:)

[Katarzyna Bielińska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dobre:) W takim razie pozostaje dać sobie już spokój:)

Nie, nie... wręcz przeciwnie: nic tak jak mordercze zamiary wobec innych,
nie trzyma nas samych przy życiu.
Zatem głowa do góry i rozglądać się za kolejnym celem :))

Za kolejnym celem-owszem. Tylko mniej drastycznym:) Bardziej wyrafinowanym i subtelnym:)

[Katarzyna Bielińska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Za kolejnym celem-owszem. Tylko mniej drastycznym:) Bardziej wyrafinowanym i subtelnym:)

Wyrafnowanym i subtelnym jak dobre wina? To może tak,
kilka z nieskończonych mozliwości ujętych w cztery poru roku:


Zimą pasłem ją w mrozie. Sylvaner z przerębla
podawała śmiertelnie stężona salowa -
kiedyś mąż ją z kamieniem u nogi bez słowa
wyrzucił za burtę, a sam wziął
zniedołężniał.

Wiosnę chablis stroiła rozbitkami morza:
- och, ta noc oczodołów! zamulone pyski!
te piszczeli przez ryby rzeźbione połyski
półzgnilizną puchnąca przerażona
zorza!

Latem riesling królował, w miętowym bukiecie
o północy rzygając w rozrosłe łopiany,
napatrzywszy się dobrze, jak sprawca nieznany
gwałtów strasznych dokonał... nie -
nie na kobiecie.

A jesienią w czerwieniach umierały parki,
wychodziły nieszczęścia na spacer parami.
My zaś? - otwieraliśmy czerwone nożami!
uwalniając bukietów mrożące krew
ciarki.
Cóż mogę powiedzieć....Ciekawe i pomysłowe. Naprawdę...Mamy wiosnę, czyli;

"Wiosnę chablis stroiła rozbitkami morza:
- och, ta noc oczodołów! zamulone pyski!
te piszczeli przez ryby rzeźbione połyski
półzgnilizną puchnąca przerażona
zorza!"

Te "zamulone pyski", to przypominają mi Twoje "dać w ryja" :)

[Almare]

Kasiu, czy celem mogę być Ja???

[Katarzyna Bielińska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Którym? Tym drastycznym, czy wyrafinowanym i subtelnym...?:)

[Almare]

proponuję trzy w jednym , będzie ciekawiej ,tak sądze .Osobiście preferuję romantico ....
what ever ...kurcze fajnie czasem powzdychać, a nie tylko mięcho ,szynka ,cuchnie z czasem.

[Katarzyna Bielińska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, masz rację. Tylko wyrażone są bardziej, że tak powiem subtelnie :)

Wracając do Twojego wiersza, warto też go ubrać w jakieś ciekawe,
mniej uklepane treści:


Wspomnienie

Kiedy świat mój runie
przypomnę sobie twą ciepłą dłoń
Kiedy kwiaty przestaną pachnieć

Kiedy motyl skrzydła swe złoży w grobie
wtedy ja przypomnę sobie o tobie
Kiedy perła w kamień zamieni się

Kiedy słowo "życie" straci sens
przypomnę sobie o tobie...


Zamiast pisać: "kiedy świat mój runie" powinna wyrazić to treść wiersza.
"kiedy mój świat runie" to powszechnie powielana fraza i nic więcej. O wiele więcej poezji
i nieopisanej wręcz tragedii wprowadziłaby taka zmiana:


Jeszcze
przypomnę sobie twoją ciepłą dłoń

kwiaty przestaną pachnieć
motyl złoży w grobie skrzydła
a perły zmienią się w kamień


Na tym koniec. Ostatnie dwa wersy orginału niewiele wnoszą, są bardziej odautorskim
podsumowaniem tego co wcześniej w wierszu. Za to Jeszcze - jedyny wyraz napisany
z dużej litery nadaje temu słowu swoistego znaczenia. Prosty, ale przejmujący swoją
wymową tekst który można odniesc nie tylko do rozstania się kochanków ale
także do straty, śmierci kogoś bliskiego (Jeszcze sugeruje, że ta osoba raczej przeżyje
tego o kim pisze, np. ze względu na różnicę wieku albo jego chorobę).
A motyl? choć utarty, podoba mi się w takim znaczeniu. Wręcz wart podkreślenia:

Pogrzeb motyla

Na pogrzebie motyla, zgrzytając łopaty
wygrzebały dół w sercu rozległy, głęboki.
I mignęłaś mi w cieniu: skurczony, garbaty
przypadł kołkiem przygwoździć kolorowe zwłoki.

Piorun, echo i cisza... I dalej obłoki
pociągnęły w dal swoje ciężkie, bure szaty,
tylko tęcza wytrysła w wieczorne zatoki,
kiedy kasztan się modlił - stary pop brodaty.

(... pamiętajmy, żegnając to mizerne ciało
chwili niepoważnej, krótkiego uśmiechu -
więcej niż pogrzebane na wierzchu zostało,
bo życie prawdziwe zaczyna się w echu...)

Na pogrzebie motyla łopaty zgrzytają,
zagrzebując dół w sercu głęboki, rozległy,
noc po gwiazdach się skrada jak kosmaty pająk.

Duszne głosy akacji nad grobem się zbiegły
i rzucają w takt wiatru roztańczone kwiaty
kiedy cień mój odchodzi - skurczony, garbaty.


.

Jest sporo racji w tym co piszesz i w pewnym stopniu moge zgodzić się z Tobą...nie...Zgadzam się z Tobą. Nie przywykłam jednak zmieniać swoich wierszy, więc pozostawię pierwotną wersję.
Wiersz jest prosty i właśnie o to mi chodziło. Myślę jednak, że mimo wszystko wiele wyraża...

[Katarzyna Bielińska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To drastyczne to bym wyrzuciła raczej:)