Srebrne nici półmroku

[Joanna_Soroka]

“...Lecz biedny jestem: me skarby - w marzeniach;
Więc ci rzuciłem marzenia pod stopy;
Stąpaj ostrożnie, stąpasz po marzeniach.”
- William Butler Yeats



Cóżeś ty najlepszego uczynił poeto,
pokazałeś kierunek, a mapy nie dałeś.
Teraz będę się karmić ulotną podnietą,
tak do końca, przez życie już całe.

Po co było uwodzić i motać słowami
to, co miało być proste, nieskomplikowane.
Twoje słowa, choć ciche, potrafią omamić
i już nie wiem, to prawda, czy kłamiesz.

A czytając, zamyślić się przyjdzie nad światem
i na drogi meandrach szukać swoich ścieżek,
lecz niczego mi nie żal, nie martwię się zatem,
bo tych wzruszeń mi nikt nie odbierze.

Zniknę kiedyś zdmuchnięta jak pył niespodzianie,
razem z troską, radością i wolą istnienia,
dopomożesz pogodzić się z tym co nieznane.
Przecież wszystko się kiedyś odmienia.

Jeśli w słowach uczucia swe zawrzeć próbujesz
i przekażesz je szczerze, coś przecież zostanie.
A ktoś świat swój, być może, wedle nich zbuduje,
bo marzenia są wciąż takie same.

[Oxyvia]

Ładny wiersz, Joanno. Lubię Twoją poezję. Choć jeszcze lepiej by było, gdybyś do tych starych form dodawała zawsze coś współczesnego i własnego, niepowtarzalnego - tak, jak niektórzy artyści (np. wzornicy sprzętów, wnętrz, dekoracji itp.) projektują coś niby starego, ale widać, że to jest współczesne i oryginalne, bo z elementami wymyślonymi przez konkretnego, dzisiejszego artystę.
I jeszcze mała uwaga: skoro stosujesz interpunkcję (jak przestało na zabytkową formę), to stosuj ją konsekwentnie w całym wierszu, tutaj też:

"Cóżeś ty najlepszego uczynił[color=#FF0000],[/color] poeto[color=#FF0000]:[/color]
pokazałeś kierunek, a mapy nie dałeś."

"Po co było uwodzić i motać słowami
to[color=#FF0000],[/color] co miało być proste[color=#FF0000],[/color] nieskomplikowane."

Pozdrawiam.

[Joanna_Soroka]

Masz rację Oxywio, że te moje wiersze mało współcześnie brzmią. Staram się przemycać także coś współczesnego i myślę, że w wielu wierszach mi się to udało. No i nie wzoruję się na nikim, nawet w tym wierszu William Butler, a właściwie jego wiersz, jest tylko pretekstem dla rozmyslań. Gdy popatrzeć na mój wiersz i wiersze na stronie to mój rzeczywiście wygląda jak stary mebel :)))
Bardzo trafne porównanie. Kiedyś napisałam (w wierszu :)), że wiersze podobne są do pierników, ale mebel bardziej pasuje.
Bardzo dziękuję i pozdrawiam.

[pathe]

ja krótko, że mi się podoba.duża sztuka tak pisać.

[Krzysztof]

mi też bardzo się podoba
świetnie dopracowane
rytmicznie i lirycznie
cudnie ;)
pozdrawiam

[Oxyvia]

Joanno, miło mi jest, że zgodziłaś się uprzejmie z moją uwagą. Wiem, że często udaje Ci się "przemycić" coś nowoczesnego do starej formy wierszowej; wiem też, że to trudne. Tak czy siak - piszesz naprawdę ładnie i z talentem.
Meble? Hi hi! Twoje wiersze sa delikatne jak koronki!
A dlaczego zostawiłaś te kilka wersów bez interpunkcji? Czy to celowe, czy po prostu zapomniałaś o tym?
Pozdrawiam serdecznie.

[Joanna_Soroka]

pathe, Krzysztofie -
Bardzo dziękuję i pozdrawiam

Oxywio
Poprawiłam, (chyba dwukropek niepotrzebny).
Uciekają mi te przecinki.
Dzięki.

W ogóle mam wyrzuty sumienia, że rzadko tu zaglądam i brak mi czasu na pisanie komentarzy, dlatego tym bardziej dziękuję.

[Joanna_Soroka]

A jakie masz Sokratexie zarzuty do mojego motta?
Sam Butler podoba mi się średnio, ale przeczytałam jego wiersze właśnie z powodu tego fragmentu, który mi się wydał bardzo urokliwy (w oryginale pewnie brzmi lepiej)
Kiedyś ktoś podczas dyskusji przytoczył ten wiersz jako jeden z najpiękniejszych wierszy o miłości a całość brzmi tak:

Gdybym miał niebios wyszywaną szatę
Z nici złotego i srebrnego światła,
Ciemną i bladą, i błękitną szatę
Ze światła, mroku, półmroku, półświatła,
Rozpostarłbym ci tę szatę pod stopy,
Lecz biedny jestem: me skarby - w marzeniach;
Więc ci rzuciłem marzenia pod stopy;
Stąpaj ostrożnie, stąpasz po marzeniach.

To wiersz nie o miłości do dziewczyny, a o miłości do poezji, bo tytuł brzmi: "Poeta pragnie szaty niebios". Styl dziewiętnastowieczny, ale marzenia wciąż te same, czyż nie? :)

[Joanna_Soroka]

Ty mówisz jednak o rzeczach materialnych, a ja o tych ponadczasowych i ulotnych :)
W moim wierszu nie ma ani słowa o tym co można kupić za pieniądze i to jest właśnie ta różnica.
To, że ludzie pragnęli dóbr doczesnych, jest tak samo oczywiste jak to, że pragnęli sławy, czy miłości. Tylko tych drugich nie da się kupić, chociaż, być może, niektórym tak się wydaje :)

[Joanna_Soroka]

No nie powiem, zestawienie marzeń z budką telefoniczną całkiem całkiem :)
Ale to tak jakby się o nich już zapomniało.
Ale wiersz z budką telefoniczną, z której peel dzwoni do Pana Boga, mógłby być niezły :)
Tylko też nie jestem pewna czy przypadkiem ktoś czegoś podobnego nie napisał. Ano wszystko już było :)

[Joanna_Soroka]

O tym dobrobycie i marzeniach już mam w villanelli o porzeczce złotej :))

[Joanna_Soroka]

No, no, a to się kolega rozdokazywał :)))))
Jak na śmietnisko, to bogactwa wszelkiego pełno, niejeden złomiarz byłby zadowolony.
W kwestii formalnej przypomnę, że powtarzające się wersy, choć nie muszą być identyczne, to nie mogą się tak bardzo od siebie różnić.
W Twojej śmietnikowej villanelli ostatnie słowo z A1 i A2 powtarza się tylko w końcówce i to też odwrotnie. A powinno być tak:
A1
b
A2

a
b
A1

a
b
A2

a
b
A1

a
b
A2

a
b
A1
A2

Masz rację, tyle już tych villanelli napisałam, że pora na żarty :))
Ale żartobliwe też już były, na przykład "Słomiana wdowa". Wakacje już blisko :))

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

kapitalne (budowa i poczucie humoru)!
Sokratesie czy Ty jestes autorem?

[Joanna_Soroka]

Ten śmietnikowy wiersz traktuję jako żart całkiem niezły :))
Mówisz uporządkować... hmm... uporządkowany (tłumaczony) żart przestaje być śmieszny, chyba, że go opowiada Fronczewski i Pszoniak (słyszałeś Awas ?:))
W wierszu rebusowym, który miał być villanellą nie zgadza się nawet liczba zwrotek. Właściwie wszystko można zmienić i odpowiednio to potem uzasadnić, ale klasyfikacją raczej zajmują się badacze literatury i nie sam autor decyduje o tym, że stworzył nowy kierunek w sztuce. Myślę sobie nawet, że jeśli ktoś usilnie do tego dąży, łamiąc zasady wyłącznie dla samego łamania, jest z góry skazany na przegraną. Ale mogę się mylić, bo jeśli będzie wyjątkowo w tym konsekwentny, to może w końcu kogoś przekona :)) Ja wierzę w to COŚ, co popycha ludzi do pisania w sposób dla nich tylko charakterystyczny. Może to naiwne podejście, ale gdyby tak nie było, to najlepsze dzieła tworzyliby ci, którzy wszystko już przeczytali i mają wiedzę większą niż inni. Tak nie jest i choć wiedza i oczytanie jest podstawą dobrego pisania, to nie jest gwarancją, że stworzy się dzieła. albo nowy kierunek w sztuce.
Przypominam też, że w villanelli są tylko 2 rymy. Powtarzające się wersy nie mogą też być wyłącznie refrenem, muszą wynikać z treści wiersza i mieć sens. Powtórki muszą tworzyć dodatkową wartość, a nie być tylko przepisanym wersem. Na tym polega główna trudność jej napisania, bo samą villanellę (czy wiersz villanellopodobny) napisać łatwo.
Pozdrawiam słonecznie i życzę miłego sobotnio-niedzielnego odpoczynku :))

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przepraszam za to pytanie (może nie na miejscu) ale na forum podawane są przykłady bez podpisu autora

pomysłowość znakomita z tą arytmetyką (tylko dobrze przeczytać)
mam dość wierszy "jęczących" (nie dotyczy wiersza Joasi) a lubię wiersze z uśmiechem

Joanno - może kiedyś dojrzeję do twojego wiersza na razie zatrudny.

Pozdrawiam serdeecznie Jacek

[Joanna_Soroka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Z tą łatwością to trochę przesady :) Byle jak wszystko się da napisać. Trzeba tak, żeby treść miało.
Komputer umie wszystko, to i wiersz napisze :) Też mam taki program, chociaż nie villanellowy.
a układajacy białe wiersze i drugi dobierający rymy.
Wychodzi coś takiego czego się czytać nie da, a rymy same częstochowskie Nie sadzę, że problem jest w niedopracowaniu programu. Nie wierze aby w tej dziedzinie można było zastąpić ludzki mózg. Komputerowi brak uczuć :)



O, to coś nowego :) Jesteś złośliwy Sokratexie? I w dodatku chwalipięta? :))
A o swój autorytet nie dbam. Nie mam ambicji aby być autorytetem. Ja tylko wiersze piszę :))
To co napisałam było raczej ogólnie i to o sensie dotyczyło użycia powtarzających się wersów, nie Twojego wiersza. Twoje wiersze są fajne, a to czy się coś podoba, nie tylko od rymów zależy.
Ale to prawda, że wolę rymy dokładne. Znam nawet poetę (absolutnie nie amatora), który uważa, że rymy niedokładne wymyślili ci, którzy rymować nie umieli i nazywa takie rymy niedorymkami. Według mnie przesadza, na dodatek pisze białe wiersze :)))
W villanelli czasem trudno dobrać rymy bo muszą tworzyć tylko 2 rodziny.
U Ciebie te rymy, nawet jak na niedokładne, chyba za bardzo jednak naciągane. Na przykład wierzyć-nieśmiertelny-kobiety, cóż to za rymy? W ten sposób można uznać, że wszystko z wszystkim się rymuje, byle by się tylko gdzieś litery zgadzały. A o moje ucho się nie martw. Póki co słyszę co trzeba.
W trzeciej zwrotce lepiej brzmi gdy jest tak:
Przecież by musiał być nieśmiertelny - bo u ciebie akcent wypada na “a”.
Ostatnią villanellę (bardzo ciekawą) czytałam już wcześniej :) Zajrzyj pod tekst to sam zobaczysz.
Pozdrawiam przyjacielsko :)

[Joanna_Soroka]

Ryby-życzliwych -rym niedokładny :), ale całość super :)
Też mam gdzieś taką rymowankę z alfabetem, ale moja mniej poważna, za to dla dzieci :)
Sokratexie, sposób w jaki swoje wiersze przedstawiasz, jest w ogóle fantastyczny. Czasem mi się coś napisze "z marszu" ale najczęściej zaczynam i potem musi się odleżeć , wracam po kilka razy, a takich rozpoczętych mam najwięcej. Wydaje mi się, że Tobie pisanie przychodzi łatwo, jakby mimochodem. Ciach i już :)) Muszę w końcu przeczytać więcej Twoich wierszy. Już jak znalazłam tę villanellę to sobie obiecywałam. Zrobię to jak znajdę chwilkę i się może dopiszę tu i tam.
Pozdrawiam słonecznie i miłej niedzieli życzę.