Zamknięta w wazonie

[bona]

Czasami wypuszczała fantazję, wracała.
Wystarczyło ciche stuknięcie, szmer.

Mogła tak stać minutami i układać kwiaty; zwiędnięte
rzucała za siebie. Milczące brzdęk, kiedyś kieliszek. Zaczynała powątpiewać
w sens przekładania, pomosty między chwilami. W czystą wodę.
Po każdej zmianie podnosiła się ciszej. Szeptała:
łodygi też mają wnętrza, a kwiaty?
Ciętych się nie przesadza.

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

końcówka najważniejsza w świecie

z ukłonikiem i pozdrówką MN

[bona]

Jeden komentarz, musi być cieniutko - cieniutki wiersz:)))
M.N. - pozdrawiam i dziękuję za zajrzenie:)

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ejć, nie pękaj Pani
w świecie za nic
sadzonym w koronie
co tonie w wazonie

z ukłonikiem i pozdrówką MN
ps. pewnoć wyciszenie nieznane coniektórym

[bona]

Wazon jeszcze nie przecieka, wodę można zmieniać:)
Miłego popołudnia

[Stefan_Rewiński]

Cichutko, ładniutko.

[ST.Piwowarczyk]

Ladny i zastanawia .
A to, ze komentarzy mało, czy to ma znaczenie ?

Stanisław Piwowarczyk

[bona]

Trochę tak, myślę wtedy że wiersz nie wyszedł. A o to w tym biega:)
Dziękuję wszystkim i pozdrawiam

[zak stanisława]

Czasami wypuszczała fantazję jak ptaka, wracał skulony
nie wiadomo kiedy. Wystarczyło ciche stuknięcie, szmer.

Mogła tak stać minutami i układać kwiaty; zwiędnięte
rzucała za siebie. Kiedyś raz, kieliszek. Zaczynała powątpiewać
W czystą wodę. Po każdej zmianie podnosiła się ciszej.
Szeptała: łodygi też mają wnętrza, a kwiaty?
Ciętych się nie przesadza.

Nikt nie słyszał.

mało komentarzy?, może to przez wersyfikację, bo sam wiersz ma potencjał, swoistą wymowę, lecz to zależy od nastroju czytającego i przeżyć,
mnie przypadł do gustu,
wiadomo odnalazłam cząstkę...siebie
pozdrawiam ciepło ES

[Ewa_Kos]

Odnalazłam tu ślub - w kieliszku i wymowę kwiatów i
dużą porcję rzeczywistości można w tym wazonie:)))
A komentarze? Pani bono tu chyba nie o to biega i
zgadzam się ze Stasią w tym temacie:))) Pozdrawiam serdecznie:))) EK

[Oxyvia]

A ja tu odnajduję początki depresji: zwątpienie w ciągłe odnawianie życia, w ciągłe "zmienianie wody", wyrzucanie "zwiędłych kwiatów" i wkładanie nowych do wazonu - codzienne budzenie się do życia, coraz to ciszej, bo coraz mniej jest w peelce tych żywych kwiatów. Umierają, bo są cięte, tylko na łodygach, nie mają korzeni, piją wodę z wazonu - peelka w swoim życiu nie czuje się u siebie, brak jej "ziemi", nie może sobie znaleźć miejsca i sensu istnienia. I nikt nie rozumie jej powolnego umierania.
Bardzo smutny wiersz (w moim odbiorze). Pesymistyczny, ale dobry.
Tylko ja ustanowiłabym inną wersyfikację. Ale to nie najważniejsze chyba.

[Jimmy_Jordan]

A to są wyznania różyczki, tulipana, margerytki ( Peel w tym wierszu jest dla mnie bardzo ważny
pozdrawiam bratek

[bona]

:)