poważnie

[Dominika Dymińska]

idę prosto przed siebie,
a nie idę daleko
bo na planetę trochę większą ode mnie

nie służę do niczego
jestem złośliwością

nie jem chleba

nic nie sądzę
nie wącham kwiatów
nie patrzę na gwiazdy
nikogo nie kocham

jestem człowiekiem poważnym,
aby pamiętać,
jestem człowiekiem poważnym,
który nigdy się nie powtarza

życie jest jednostajne,
a zboże bezużyteczne

[Margaret Floral]

Tak na poważnie, to czuję się zagmatwana;)
Od razu od konkretów. W stofie tej
"jestem człowiekiem poważnym,
aby pamiętać,
jestem człowiekiem poważnym,
który nigdy się nie powtarza"
poczułam inspiracje z "Małego Księcia", ale może się myle. Podoba mi się strofa druga - bardzo ciekawa metafora.
Ale cóż - nie byłabym sobą, gdybym się do czegoś nie przyczepiła;).
Nie zaskakuje mnie puenta - choć są to oryginalnie sformułowane słowa, na końcówke mi nie pasują.
I cóż - zauważyłam niekorzystną u ciebie formułę. Nie stosujesz zdań - czyli nie ma kropek oddzielających. Nie znajdziemy wyrazu z dużej litery. To po co są te przecinki? Stosujemy je najczęściej w ZDANIU, a nie jako jedyny znak interpunkcyjny. Są one zupełnie niepotrzebne - wszędzie radziłabym je skasować, albo po prostu stworzyć zdania. Bardzo mi się to nie podoba.
Pozdrawiam.