Za czym podążasz...?

[Reni Her]

Spłonął chwilą
naiwności świata wywrotnego

zanurkował wyroczni odejść i powrotów

każdorazowo zwiastujących życiowe rozterki

pochylona dziewczyna zawtórowała taniec ku jego
odejściu szybkiemu
z jej wnętrza nieskazitelnie urażonego
poleciał w głębinę rozhukanej, hadżi

nie ryzykując powrotu

już nie czeka

[adam sosna]

jakoś "zbyt jasny?"

może temu, że sam piszę często
"on"

[Piotr_Jasiński]

Mnie zaciekawił.
Jeśli "taniec ku szybkiemu odejściu", to czemu PL ma ryzykować powrót?
A może warto czekać? Wtedy nie ma potrzeby odlatywać.
Pozdrawiam

[Reni Her]

Adamie, może wiersz jest prosty, PL, czyli hadżi jest muzułmańskim pielgrzymem podążającym do Mekki, jego decyzja o odejściu nie była prosta..., pozdrawiam ;-)

Dziękuję Piotrze, że zaciekawił Cię mój wiersz, PL ryzykuje powrót, gdyż musi wybrać między miłością a świetością, pozdrawiam serdecznie ;-) R.

[Piotr_Jasiński]

A do czego peel chciałby wrócić, co lepsze jest?
A może da się pogodzić pasje?

[Reni Her]

Peel zbłądził i zauroczony piękną niewiastą zapomniał o pielgrzymce, którą przerwał a urażona dziewczyna żegna chłopaka, peel nie może się zdecydować czy ma wrócić czy zapomnieć...

[Piotr_Jasiński]

Co znaczy zbłądził? Czym jest dal peela pielgrzymka?
Tak jak pisałem wcześniej myślę, że pasje można pogodzić.

[Reni Her]

mylisz się Piotrze, w tym wypadku nie da się pogodzić zasad życia mnicha a normalnego śmiertelnika, trzeba wybrać, po wyborze nie ma powrotu ;) pozdrowionka

[Piotr_Jasiński]

Nie chodzi mi o to czy jest możliwy powrót czy nie, tylko o chęć pogodzenia przeciwstawieństw.
Nadal uważam że wszystko jest możliwe tylko potrzeba tego szczególnego czegoś pozwalającego pojąć decyzję.
Czasem jest trudna ale pozwala znaleść wyjście z sytuacji teoretycznie bez wyjścia.
Gdy tego brak to faktycznie nie ma możliwości wyboru.

[Piotr_Jasiński]

Myślę że rozumiem.

[Reni Her]

kotko może ty nam pomożesz to rozwiazać, bo mi jakoś nie idzie...

[Piotr_Jasiński]

Za czym podążamy? Czy staramy się wydobyć ukrywane skrzętnie pragnienia?
Czy raczej tłumimy głęboko broniąc przed wydostaniem się ich na zewnątrz?
Czy lepsza jest asceza, czy może życie na maxa, bez oporów?
Myślę, że gdy znajdzie się odpowiedź na te pytania nie będzie problemów z wyborem.
Choć cały czas jestem zdania, że można jak derwisz wirować.
To też jest pewien rodzaj zatracenia, poddania się jakiejś inspiracji,
jednocześnie nie zapominając o obranej ścieżce.
Pogodzenie dwóch przeciwstawnych zdawałoby się dróg.
Tak by jedna nie wykluczła drugiej.