Moje imię-Sumienie

[nie ma]

Mamo, mamo!- ty dziwisz się skąd wołam.
Nie widzisz nikogo, wokół pusty pokój.
Ja krzyczę tak głośno, jak tylko krzyczeć zdołam;
po kres twego życia odbieram ci spokój.

Gdzieś w twoim wnętrzu jakiś ból cię rozdziera,
jak sterylne kleszcze, te co mnie kąsały.
Codziennie po cichu coś w tobie umiera
- i ja umarłem w tobie - twój syneczek mały.

Mamo, ty płaczesz? Czy ciebie skrzywdziłem?
Mamusiu, przepraszam, naprawdę nie chciałem!
Czy swoim jestestwem ci zło wyrządziłem?
Mamo, przepraszam!- przepraszam, że istniałem.

Nie dałaś dorosnąć, wydarłaś mnie z łona!
W oddali unosi się mój głośny krzyk niemy
i z moją agonią twój własny duch kona;
nic życia nie wróci - oboje to wiemy.

Nie chciałaś być moją, nie dla mnie twe ręce
i szczęście dzieciństwa szczypcami przerwałaś.
Dziś z płaczem najcichszym zamiera twe serce,
bo swemu sumieniu me imię nadałaś.

[Robert Kmiel]

podoba się
a temat trudny
choć widzę że próbujesz oswoić go w wierszach

Dziękuje
Kmiel