Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zgłoś

  • Niestety, Twoja zawartość zawiera warunki, na które nie zezwalamy. Edytuj zawartość, aby usunąć wyróżnione poniżej słowa.
    Opcjonalnie możesz dodać wiadomość do zgłoszenia.

    ×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Przywróć formatowanie

      Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

    ×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

    ×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

    ×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.

    ×

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Dym i cisza

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @krux   Piękny, nastrojowy wiersz - od razu wciąga tą szczerą tęsknotą. Najbardziej podoba mi się wers "noszę tę pustkę głęboko jak mgła, której nie sposób po prostu wygasić" - mocna metafora. Zakończenie ("echo zostało dawnego istnienia") pięknie domyka całość.    
    • Berenika97
      Prawda serca.

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Każdy z nas nosi wady, od stóp aż po uszy, ale serce pokocha, gdy zajrzy do duszy.     inspiracja: Marek.z1 , "Mizoandryczka". 
    • Berenika97
      Rozbita szklanka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Achilles_Rasti   Wiersz gęsty od emocji - w niewielu słowach  przedstawiłeś intensywność jednej, konkretnej chwili. Bardzo podoba mi się motyw pamięci ciała - to, że usta i opuszki palców pamiętają więcej niż słowa. Rozbite szkło jako symbol utraconej kontroli jest świetny. Wiersz zostawia pewną dawkę niedopowiedzenia.
    • Berenika97
      Łączniczka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Whisper of loves rain   Bardzo dziękuję!   Dziękuję, że  zauważyłeś dokładnie to, o co mi chodziło - że czułość boli tu bardziej niż huk. To dla mnie ważne, że tak to odebrałeś. Serdecznie pozdrawiam. 
    • Berenika97
      Wyliczanka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Mel666   Ależ duszny klimat! Znakomite zderzenie niewinnej formy z bardzo niepokojącą treścią. Złamany rytm wyliczanki - "Raz dwa , Dwa trzy pięć" wzmaga poczucie utraty kontroli i osuwania się w szaleństwo. Świetnie nakreśliłaś rozpad - od fizycznego (szeleszczące stawy, mięsisty kęs) po rozpad samej rzeczywistości. A motyw psa, który niszczy poczucie bezpieczeństwa, wprowadza świetny, surrealistyczny lęk. Końcówka... "Uśmiechnij się!!!!" na tle tego całego body horroru uderza najmocniej. Świetnie oddana presja dzisiejszego świata, w którym mimo cierpienia trzeba dobrze wyglądać w obiektywie. Mocne. Pozdrawiam. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...