Cierpliwa trawa

[Sylwester_Lasota]

Pod śniegiem siwym śpi cierpliwa trawa.
Przemykam po niej do tych lat minionych,
gdzie mgliste szczyty i ulotna sława
kuszą groszem upragnionym.

A potem niesie mnie wspomnienie jeszcze
do tej wiosny, co choć zwietrzała trochę,
to jednak nadal spada ciepłym deszczem
po moim smarkatym nosie,

do lata, co mozolne i gorące,
w krótkich gatkach, radośnie podkasane,
znów boso biegnie po kłującej łące,
pachnącej świeżym sianem,

do tej jesieni, co się mieni kolorami,
leśnych grzybów pełen koszyk niesie
i obietnicą ciepłych dni wciąż mami,
choć mgła snuje się po lesie,

do zimy, co mrozem w policzki szczypie
i skrzypi po śniegu płozami sanek,
a ja sunę owinięty szalikiem,
ciągnięty przez młodą mamę.

Tak wolno, spokojnie płynie mi czas.
Sławą się żadną nie chwalę,
za groszem nie gonię już wcale,
tylko czeszę wspomnień gesty las.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Skro w innych miejscach wiersza stawiasz przecinki, to i tu powinien być między zdaniami składowymi (przed: "gdzie").
Mówi się: boso (bez: na).
Poza tym w moim odbiorze źle brzmi zestawienie: "kłującej łące pachnącej". Ale to sprawa indywidualnego gustu.
Wierszyk jest dziecinny, jakby pisany dla najmłodszych; a może tak właśnie jest? Ale poza tym nie najlepszy warsztatowo. Na ogół lubię wiersze - wspomnienia z dzieciństwa, a ten jakoś mnie nie poruszył. Banalne przenośnie, naiwności w przekazie; podoba mi się właściwie tylko ten fragmencik:
Nie wiem, dlaczego, ale to robi na mnie wrażenie. Może dlatego, że mam dokładnie takie samo wspomnienie?
Pozdrawiam.

[Sylwester_Lasota]

Oxyvio J., dzięki! jeden przecinek, to i tak duży sukces jak na takiego starego dyslektyka jak ja. zawsze za mało albo za dużo przecinam.
nie, nie jest to wierszyk dla dzięci, a z drugiej strony...
na boso... hmm, nie jestem polonistą, ale wiem, że boso. długo się nad tym jednak zastanawiałem. u nas tak się mówiło: boso - na boso, pieszo - na piechotę, rowerem - na rowerze ;), a że wiersz jest taki jaki jest, więc postanowiłem, że może być tak jak się dawniej u nas mówiło. ciekaw jestem co to są banalne przenośnie, a co do niepodobania, to może pozostałe wspomnienia nie wspólne i dlatego? dziękuję za wnikliwy komentarz i pozdrawiam serdecznie.

[Oxyvia]

Oklepane (wg mnie) metafory:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Domyślam się, że ostatnia strofa celowo różni się budową od poprzednich, żeby podkreślić różnicę między wspomnieniami i dawnymi marzeniami a teraźniejszością. Jednak wydaje mi się, że byłoby dużo lepiej, gdyby przynajmniej skrócić ostatni wers, który jest zdecydowanie za długi, łamie melodykę wiersza i zawiera niepotrzebny zaimek. Czy nie mogłoby być np. tak?:

Tak wolno, spokojnie płynie mi czas.
Sławą się żadną nie chwalę,
za groszem nie gonię już wcale,
tylko czeszę wspomnień gęsty las.

I muszę zaznaczyć, że to nie jest tak, iż wiersz mi się zupełnie nie podoba. Nie uważam, żeby był całkowicie zły. Ale niektóre fragmenty mi się nie podobają, bo są oklepane i/lub naiwne, więc psują mi nastrój wiersza "wspomnieniowego", który to typ wierszy na ogół bardzo lubię. Może też dlatego w stosunku do takich wierszy jestem dość wymagająca?
Pozdrawiam serdecznie.

[Sylwester_Lasota]

życzyłbym sobie zawsze takiej krytyki. dzięki. pozdrawiam.

[Oxyvia]

Bardzo się cieszę, że Autor się nie obraził i że nie wyrządziłam (chyba) dużej przykrości? Miło mi poza tym, że poprawiłeś ostatnią strofę zgodnie z moją sugestią i że pochwaliłeś moją krytykę - to dla mnie duży komplement! Dziękuję i pozdrawiam. ;-)

[JHVH]

ta rymowanka pewnie wejdzie do kanonu "Poezja dla zakochanych przedszkolaków"
doczeka się zapewne szerokie recepcji w ramach "Domowego przedszkola".

przepis na wiersz:

na wiersz trzeba mieć pomysł
pomysł trzeba wymyśleć
trzeba napisać to, co sie wymyśliło
pisząc nalezy pisac prosto
bo (lemat:) to, czego nie można powiedzieć prosto, o tym nalezy milczeć [Witt., Tract.L-Ph]

to, co sie napisało nalezy przeczytac sobie na głos

a później zdecydować:
warto było, czy nie

no i jeżeli odpowiedź jest pozytywna, nalezy tekst opublikować

[zak stanisława]

do lata, co mozolne i gorące,
w krótkich gatkach, radośnie podkasane,
na boso biega po kłującej łące
pachnącej świeżym sianem,
*
teraz wiem dlaczego Panwkratkę tęsknił do siana....
ech wspomnienia młodości krótkich gatek....
pozdrES

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No proszę! Tylu było w dziejach poetów i filozofów, i żadnemu nie udało się wymyślić jednej dla wszystkich recepty na wiersz ani jednego dla wszystkich przepisu na tworzenie wiersza. A tu udało się to jakiemuś JHVH! Niesamowite!

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No proszę! Tylu było w dziejach poetów i filozofów, i żadnemu nie udało się wymyślić jednej dla wszystkich recepty na wiersz ani jednego dla wszystkich przepisu na tworzenie wiersza. A tu udało się to jakiemuś JHVH! Niesamowite!
spokojnie Oxyvio, spokojnie. gdyby to było rzeczywiście tak proste... w zasadzie spełniłem wszystkie zalecenia JHVH ;). no, ale nie zawsze każdy ma dobry dzień... Stanisławie Zak również dziękuję za wpis do "pamiętnika". jeśli dobrze zrozumiałem, to bardziej pozytywny niż obojętny. pozdrawiam Wszystkich czytających, a w szczególności komentujących.

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

po wielu latach zaglądam do mojego starego wiersza i widzę, że nie odpowiedziałem na Twój komentarz. jest mi bardzo przykro z tego powodu.
mam nadzieję, że jeszcze kiedyś, może przez przypadek, tu zajrzysz.
przepraszam i bardzo dziękuję :)
pozdrawiam i do poczytania :)