Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ku pamięci

Tomasz_Biela
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Tomasz_Biela

Tomasz_Biela

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

cierpliwość w niepamięci
niekonieczność w zazdrości
pewność w racji niepewności
życie po śmierci
zagadka zna odpowiedzi
zmarłych cześć wznieśmy

dłonie toastu opadły na stół
koniec litanii koniec
pamiętnego słowa na piasku

ale ciii
do kurwy do nędzy do
Bóg wie kogo wysłać
do piekła

Diabeł ochoczo spogląda
z kim pójdzie do łóżka

HAYQ

HAYQ

Opublikowano
Opublikowano

Nic bym nie zmieniał. Uważam, że ten siarczysty bluzg ma tu swoje uzasadnienie, a wraz z "Diabeł ochoczo spogląda
z kim pójdzie do łóżka''
... jak dla mnie - brzmi doskonale (żeby nie napisać doskonałość ;))
Świetny wiersz. Sam mam chęć czasem tak zakląć ;) Nie czekam na zmiany - wrzucam do ulubionych,
Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszczym
      Słuch

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Berenika97 Tak, to może być rodzaj przywileju nawet, to właśnie chciałem powiedzieć :)
    • Leszczym
      Psina

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Berenika97 Tak, rozdźwięk jest w moim przekonaniu :) Pozdrawiam :)
    • Arsis
      Kysztym `57

      Przez Arsis · Opublikowano

      @violetta przychodzi mi na myśl "umarła klasa" Tadeusza Kantora... Ale to tylko moje wyobrażenie...
    • iwonaroma
      ludzie cierpią

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Starzec ;) To zależy w czym. Bo śmiejących się warto naśladować (ale nie należy ich prześladować! :)). Cierpiących nie naśladować ale pomagać im, jak kto potrafi i jakie ma możliwości, to oczywiste. Dzięki, również pozdrawiam:)       @LessLove ... Dziękuję     
    • Berenika97
      stan skupienia człowieka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Niesamowity tekst! Świetny turpizm zmieszany z egzystencjalnym dramatem. Metafory więziennego brudu uderzają - zwłaszcza Bóg, który "zagląda tu tylko na przeszukania" i boi się włożyć rękę do kibla. Odbiera to resztki nadziei na jakiekolwiek sacrum. Rewelacyjny, duszny klimat, bo wiersz dusi od samego początku - "powietrze o gęstości niemytej skóry" sprawia, że fizycznie czuć ten zaduch. Krata łapiąca stację cisza - to genialne! Podział celi na role (profesor, malarz, kucharz i "cień") tworzy mikrokosmos, w którym mur faktycznie staje się piątym i stabilnym elementem. Ale pod warstwą więziennego realizmu kryje traktat o utracie tożsamości. Porównanie człowieka do „kostki rosołowej bez opakowania” czy systemu zapominającego o przeterminowanych konserwach ma w sobie niesamowitą, gorzką siłę. Narrator jako „cień od oddechów”, który zbiera do kieszeni sapnięcia współwięźniów, staje się żywym archiwum ich ukrytego bólu, ale jest to również bolesne współuczestnictwo. Fraza o byciu „posklejanym cudzymi historiami, które już się nie odkleją” to esencja prawdziwego współodczuwania. Autor przywraca tym ludziom podmiotowość tam, gdzie system próbuje ich zrównać z betonem. Znakomity, mądry wiersz.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...