Pozwól mi o Boże

[Peo niebieska]

I Bóg powiedział:
- żyj!
I dał mi możliwości:
ojca mego i matkę - bogini płodności.
I ja się narodziłam
w miłości wzrastałam
dzieckiem szczęścia wszak byłam
mądrość z życia czerpałam.

I Bóg powiedział:
- pisz!
I dał mi natchnienie:
w strunach deszczu letniego znalazłam spełnienie.
I powstał wers pierwszy
wiatrem otulony
tęczą barw muśnięty
śpiewem ptactw chwalony.


I Bóg powiedział:
- odejdź!
Lecz teraz nie mogę.
Jeszcze do przebycia mam niejedną drogę.

Pozwól mi o Boże poczekać choć chwilę
niech miłością bliskich się trochę posilę
niech dzieci podrosną, rodziny założą,
niech wnuczęta moje się szczęśliwie mnożą.

I Bóg powiedział:
- dobrze!
I szansę mi dał nową
Lecz zaznaczył - "Córko! - bądź zawsze gotową
bo nie znasz dnia ni godziny
kiedy znów cię wspomnę
i wtedy już na zawsze musisz wrócić do mnie."

[Anna Siedem]

Pisać o Bogu to wielka sztuka. Chyba zawsze, kiedy o Nim próbuję pisać, emocje
biorą górę nad rozumem i dlatego dużo moich wierszy leży w szufladzie. Jezus
często mówił w przypowieściach. Myślę, że to ma sens. Ludzie chcą dobrej formy,
bo dopiero wtedy treść ma swój smak, czego życzę sobie i Tobie.

[pathe]

nie no Peo litości co to jest?

[Agata Napierska]

Uważam, że wiersz wartościowy, wygrałam nim dzisiaj konkurs recytatorski... dziekuję, że mogłam go powiedzieć.. przeszedł przeze mnie jak dreszcz ...