Po prostu wyliczam swoje słabości

[Tauryn Borret]

nie umiem zachować powagi gdy płaczę
patrzeć ci prosto w oczy i słuchać
twoich miękkich szeleszczących ust
dawać się podtrzymać na ramiączkach
jak moje skostniałe piersi

każda kropka kończy jakąś rzeczywistość
póki w niej nie zamieszkasz nie masz wpływu
na jej interpunkcję na gładzenie akcentów
i zaczynanie znów i zaczynanie znów
z wielkiej litery

nie umiem iść ulicą i nie wiedzieć
gdzie dojdę tyle lat mieszkam w sobie
że można się pogubić potocznie
tak jak się żyje bez patosu
i zbędnych tłumaczeń

próbuję się wyodrębnić z tego tekstu
wydestylować coś co mógłbym po latach
pokazać mamie lub zachować na później
to nie walka ze sobą to gra słów
o siebie

bo ja nie umiem się bez nich obywać
wychodzić przez okna marzyć
i takich tam – to nie dla mnie
żyję przecież w świecie mimetycznym
samonaśladowczym

nie umiem zachować powagi gdy płaczę

[asiula 17]

nie przepadam za długimi wierszami bo leń ze mnie straszny i czytać mi się nie chce :P ale Twój wiersz tak bardzo mi się spodobał że nie dość że doczytałam go do końca to jeszcze zrobiłam to kilka razy :) jest w nim coś prawdziwego niby zwykłego ale jednak pięknego.. ja również
"nie umiem zachować powagi gdy płaczę"

pozdrawiam..

[Margaret Floral]

Mogę to nazwać czymś pięknym? Mogę, więc nazywam. Perfekcyjnie doszlifowane, zero zgrzytów, estetyczne i poruszające problem samego człowieka, samego siebie. Piękne metafory - szczególnie zachwycam się tym fragmentem
"nie umiem iść ulicą i nie wiedzieć
gdzie dojdę tyle lat mieszkam w sobie
że można się pogubić potocznie
tak jak się żyje bez patosu
i zbędnych tłumaczeń" - po prostu naprawdę pięknie wykorzystany każdy milimetr pojedynczego słowa. Po tym co przeczetałam, stwierdzam jednakowoż, że "nie umiem zachować powagi gdy płaczę".
Wiersz wzruszający, w mym odczuciu oczywiście.
Tylko podziwiać za ten utwór. I dlaczego wsześniej go nie zobaczyłam?