pod dywanem

[Kasia O.]

podłoga ma w gruncie
rzeczy mało do powiedzenia
dusić się pod perskim dywanem
matowieć wycierana szmatem
i żyć pod naciskiem

podłoga jest od zawsze

roztuptywana
przebiegana
wychodzona
zatańczona
namiażdżana

spójrzmy
czasem
w
dół
przecież ona jedna
nam się nie zawali

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

--- ale zjeść mogą ją korniki......
twój wiersz przypomniał mi mój o parkiecie- fragment:
jest śliski, prężny i mój w całości... he he
pozdrawiam cieplo eS

[Atena]

dobrze zauważone. tylko taka jedna uwaga: to co dla jednych jest podłogą dla innych sufitem. a sufity się walą, spadaja na głowę itd. więc `ona jedna też nam się kiedyś zawali`.
p.

[Kasia O.]

dziękuję za komentarze

szmatem - szmatem czasu. ale skojarzenie ze szmatą dobre;) trochę zmieniłam, nie mieszajmy książąt z podłogą. fakt, nawet pod-łogę może coś pod-gryźć, choć dla mnie zostaje ona pewnikiem.

co do bycia sufitem jednocześnie - zastanawiałam się nad tą zaleznością. to tak jak ze Słońcem, tu zachodzi a gdzieś indziej wschodzi w tym samym czasie. jednak w podłogowej naturze jest być stałą, ideał podłogi się nie zawala:)

tak czy owak, gusta różne są i zdania różne są , dlatego też
pozdrawiam.