Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Postanowienie

jacek_sojan
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

jacek_sojan

jacek_sojan

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Panie
spraw abym był czysty
jak źródło
i jako ono nigdy nie ustawał
w tym pragnieniu

i nie skąpił trudu
by dotrzeć do źródła

i miał odwagę
u źródła źródeł
spojrzeć w własną twarz
i abym zrozumiał
że to Pan jest źródłem

i zechciał
być źródłem
nieść źródło

Bartek Bartek

Bartek Bartek

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Zamiast komentarza:
"czy ty wiesz gościu, co ty piszesz? bo jak nie bredzisz to mędzisz, jak nie pierdolisz to pierdzielisz;i co za cynizm! z całym szacunkiem piszesz, że coś falszuję...gdybyś pacanie rozumiał (...)więc przemyj ślepe oczka i wyczyść starannie okulary,

Dnia: Wczoraj 23:58:49, napisał(a): jacek sojan

Regulamin www.poezja.org:

4. Użytkownik ma prawo do:

a) Swobodnej (nieskrępowanej) dyskusji na łamach www.poezja.org. W tym krytyki pod adresem www.poezja.org oraz moderatora.

- Poprzez dyskusje rozumie się wymianę poglądów, doświadczeń, wiedzy;

tekst dyskusji n i e m o ż e o b r a ż a ć osób trzecich lub b e z p o ś r e d n i o
z a i n t e r e s o w a n y c h dyskusją.
kalina kowalska

kalina kowalska

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



co mi to przypomina- hermeneutyku:)?

za dużo tego źródła w jednym wierszu, tak mi się wydaje, za bardzo dopowiada.
Skaliniała wersja:


spraw abym był czysty
jak źródło

nie ustawał
miał odwagę dotrzeć

zechciał nieść
być - Panie
u źródła źródeł

wiem, że ci pozmieniałam sens, i to w dodatku chcący:)) - ale to tylko tak niezobowiazująco
pozdr
Bartek Bartek

Bartek Bartek

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Prawie jak Sojan

Panie
spraw aby moje usta
były czyste jak źródło
i abym nigdy nie
spalmił ich złym słowem
przciw Bliźniemu swemu

i nie skąpił trudu
by dotrzeć do źródła

i miał odwagę
u źródła źródeł
spojrzeć w Jego twarz
i abym zrozumiał
że to Pan jest źródłem

i zechciał
być źródłem
nieść źródło

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Sklep pana Kumara

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Lenore Grey   Świetna historia o tym, jak czasem dostajemy dokładnie to, o co prosimy - tylko nie w sposób, jakiego się spodziewaliśmy. Morał - nigdy nie zadawaj pytań egzystencjalnych, gdy jesteś zdenerwowany. I zawsze czytaj regulamin przed zapłatą. Zakończenie z krokodylem to idealny akcent!  Pozdrawiam     
    • bazyl_prost
      daj mi czas

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @hollow man to chyba zrozumienie i poprawa
    • Berenika97
      Horyzonty

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @MIROSŁAW C.   Bardzo dziękuję! Pozdrawiam.  @Rafael Marius Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :) 
    • Migrena
      Drapieżnik

      Przez Migrena · Opublikowano

      Już wiem, że to sen. Ta wiedza niczego nie ratuje. Biegnę, a raczej zapadam się w bieg. Jak człowiek w melasie. Ruch istnieje, ale nie ma prędkości. Miasto znam. Na pewno znam. Byłem tu kiedyś. Albo śniłem, że byłem. Ulice rozpoznają mnie szybciej niż ja je. Bruk pamięta ciężar moich stóp, choć nogi mam z opóźnionej decyzji ciała. Próbuję przyspieszyć. Ciało nie wierzy. Każdy krok ciągnie się jak źle postawione zdanie, którego nie da się cofnąć. Asfalt ma temperaturę krwi. Wpija się w podeszwy. Zlizuje moje imię z dowodów istnienia. Oddycha. Przytrzymuje mnie jak dłoń na karku. Wciąga sznurówki, resztki tętna. Miasto bierze mnie małymi porcjami. Ktoś jest za mną. Od pierwszej sekundy mojego snu. Słyszę go w zmianie powietrza. W tym, jak cisza robi się cięższa. To drapieżnik. Nie ma twarzy. Jest jedynie negatywem światła, pustym miejscem w strukturze atomów, które wypełnia się moim strachem jak naczynie krwią. Poluje. Jego obecność zagęszcza ulice. Oddech ma wagę betonu w ruchu. Nie słyszę kroków. Słyszę, jak pod jego ciężarem pękają cząsteczki powietrza. Jest tak blisko, że moja własna skóra próbuje się odwrócić, by go nie widzieć. Wie, że nie muszę się spieszyć - to ja muszę. Uciekam w kręte uliczki. Znam je. A jednak nie wiem, gdzie jestem. Miasto przesuwa mapę pod stopami. Znajome miejsca gubią nazwy. Nie ma kierunków. Jest tylko przód i to, co jest za mną. Moje stawy to zatarte łożyska, w których noc kruszy się na opiłki. Każdy krok jest gwałtem na geometrii ulicy. Nogi mielą noc jak zużyty mechanizm. Powietrze gęstnieje, opiera się płucom, myślom, strachowi. Oddycham za wolno. Przez chwilę sen patrzy na mnie. Jest w tym coś spokojnego. Krzyczę. Krzyk nie wylatuje. Zastyga w przełyku jak stygnące szkło. Rozrywa płuca od wewnątrz, bo świat nie chce go przyjąć Gardło pęka - ale krzyk wraca, wbity z powrotem w usta jak knebel z własnego ciała. Kamienice nachylają się tak nisko, że czuję na karku ich stęchły oddech. Zamykają powieki fasad. Miasto mnie pamięta. I to jest najgorsze. To miasto śni mnie dokładniej, niż ja potrafię śnić je. Bruk układa się w kształt moich lęków, zanim zdążę o nich pomyśleć. Drzwi są oczami. Okna - jamami ust. Nikt nie pomaga. W całym mieście nie ma ani jednego świadka, który chciałby mieć oczy. Cień za mną jest cierpliwy. Cień nade mną rozlewa się jak smoła, która zna każdy mój krok i wie, gdzie zwolnię. Upadam. Podnoszę się, ale moje kości mają już gęstość popiołu. Grawitacja tego miejsca nie chce mojego ciężaru, chce tylko mojego oporu. Drapieżnik już stoi przede mną. A świat za nim jest zagięty, jakby noc złożyła się na pół. Nie goni. Czeka. Aż do niego dojdę na resztkach ruchu. Serce wali w żebra jak pięść w zamknięte od wewnątrz drzwi. Sen dławi mnie ręką z betonu włożoną w gardło. Krzyczę. W nocy. Krzyk przebija sen, ściany, cudze sny. Budzi domowników - obcych świadków mojego pościgu. Pęknięcie. Światło. Budzę się. Sprawdzam dłonie. Pod paznokciami mam pył z tamtego bruku. Cisza w pokoju nie jest pusta. Ma ten sam ciężar, co tam, za rogiem. Z gardłem spalonym od krzyku. Z sercem, które jeszcze biegnie. Leżę w łóżku. Cisza oddycha obok. I nie wiem, czy to miasto istnieje naprawdę, czy tylko wraca nocą po mnie.          
    • grzegorz-kot67@o2.pl
      T.

      Przez [email protected] · Opublikowano

      @Gosława Jakże nie zerkać,                       jak ptaszek ćwierka. Sto lat Reniu.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...