Problem z adresatem! WAZNE!!

[Soniaska]

Wiersz "śmierć Haliny Poświatowskiej, który znajdziecie na tej stronie http://www.robiwan.webd.pl/haska/ ma adresata, ale którz nim jest? Ja sama napisałam, że "nie ma konkretnego adresata. sa nim wszyscy ktorzy umieraja i boja sie tego a także chlopak poetki, ktory zmarl przed nia" Czy to jest dobrze?To ważne bo musze zanieśc niedługo analize wiersza do polonistki.

[jacek_sojan]

jest...i nie jest; bo można ten wiersz odnieść do szczegółu biograficznego poetki (wiadomo, że jej mąż poznany na jednym ze szpitalnych przystanków był tak samo chory na serce i zmarł 2 lata po ślubie, nazwisko Poświatowski ma własnie po nim...); ale też można potraktować ten wiersz jako bardziej uniwersalną refleksję na temat odejścia człowieka; jest tu niezgoda na słowo "śmierć", wszak poetka podkreśla: jesteś, żyjesz; zaznacza tym samym duchowe obcowanie ze zmarłym, przez pamięć o tym, co łączyło ją z tym, o którym, ku jej oburzeniu wszyscy mówią: umarł;
J.S

[Bartek Bartek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Moim zdaniem adresatem (-tką) wiersza jest sama śmierć. brr

mędrzec
wpatrzony w twoją (śmierci) twarz
białą
nic nie wie o tobie (niej)
oprócz tego
że unicestwiasz (-ia) ciało
rozsypujesz (-je) ciało
hojnie
wzbogacasz (-a) pyłem wiatr
kiędy cię (ją) poją kadzidłem
obiecujesz (-je) odejść
niechetnie
snujesz (-je) się przez kościół
wzdłuż
smugą kadzilnego dymu
oni myslą że cię (jej) nie ma
jesteś (jest)
jesteś (jest)
bo jakżeby inaczej
można było żyć
dla przyrodnika
jesteś (jest) zagadką jak życie
dla fizyka
przesistoczeniem materii
dla wierzącego
przejściem do innego bytu
dla nas cierpiących
wyzwoleniem

[Bartek Bartek]

["ale też można potraktować ten wiersz jako bardziej uniwersalną refleksję na temat odejścia człowieka; jest tu niezgoda na słowo "śmierć", wszak poetka podkreśla: jesteś, żyjesz; zaznacza tym samym duchowe obcowanie ze zmarłym, przez pamięć o tym, co łączyło ją z tym, o którym, ku jej oburzeniu wszyscy mówią: umarł;"

Z całym szcunkiem dla wysiłku Kolegi ale taka interpretacja wiersza jest według mnie zupełnie fałszywa.

[Soniaska]

Bartek Bartek też myślałam przez pewien czas, że adresat to śmierć bo jest kawałek "dla przyrodnika JESTEŚ zagadką..." jednak w następnym pukncie po adresacie w mojej analizie mam "o czym poetka mowi do adresata" i jakoś dziwnie mi pisać, ze mówi śmierci o śmierci bo wogole trudno to rozwinąć itd.

[Bartek Bartek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mówi do Śmierci o niej samej. Tak jak mówimy do drugiej osoby którą dobrze znamy.

Poetka dobrze znała Śmierć, wielokrotnie ją widziała, czuła, obcowała ze smiercią od urodzenia.

Myślę, że jak mało kto mogła zwrócić sie do Śmierci tak bezpośrednio: "jesteś jesteś".

Wie, że mędrcy tego świata patrzący przez szkiełko i oko widzą Śmierć głównie poprzez bladą twarz i gnijące, rozsypujące sie ciało.

A Ona ze swoim czuciem i wiarą dostrzega również Śmierć snującą się niechętnie wzdłuż kościoła po tym jak obiecała odejść za "szklankę" kadzidła.

Spragnioną Śmierć (Pragnienie Śmierci) można na moment ugasić kadzidłem.

Lecz tak jak pragnienie wody w pełni ugasić możemy jedynie wodą - tak spragnioną życia Śmierć ugasza tylko Życie.

Poetka wręcz uzaleznia Życie od Śmierci. Mówi: "bo jakżeby inaczej można było żyć" .
W ten sposób wyraża także wielki ból, z którym nie umiałaby żyć gdyby nie pewność Śmierci.
(Coś w rodzju "nie wyobrażam sobie życia bez internetu".)

Nawet jej w pewnym sensie oczekuje, gdy mówi do niej - jesteś: "dla nas cierpiących wyzwoleniem".

Wzruszający i piękny wiersz.

[Gość]

no mnie się też wydaje, ze to po prostu do smierci


snujesz się przez kościół
wzdłuż
smugą kadzilnego dymu
oni myslą że cię nie ma
jesteś
jesteś
bo jakżeby inaczej
można było żyć


dla wierzącego
przejściem do innego bytu
dla nas cierpiących
wyzwoleniem

i tu jest ciekawie.

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tak.

albo jeszcze można dodać, ze
życie jest życiem ponieważ jest ten punkt odniesienia, czyli smierć.

oni myslą że cię nie ma
jesteś
jesteś
bo jakżeby inaczej
można było żyć
skąd wiedzielibyśmy, ze zyjemy gdyby nie było śmierci?
będąc w kościele mozna uslyszeć- smierci nie ma, smierć została pokonana ( tylko to w innym sensie, na naukę kościola nie wchodzę..)
ale ona jest tak, czy inaczej
dla każdego inna- ale jest

dla nas cierpiących
wyzwoleniem

cierpiących może mniej obchodzi czy coś tam jest, czy nie ma.
tyla. pzdr

[jacek_sojan]

Z całym szcunkiem dla wysiłku Kolegi ale taka interpretacja wiersza jest według mnie zupełnie fałszywa.
Dnia: Dzisiaj 08:51:49, napisał(a): Bartek Bartek
Czytelnik

czy ty wiesz gościu, co ty piszesz? bo jak nie bredzisz to mędzisz, jak nie pierdolisz to pierdzielisz;
i co za cynizm! z całym szacunkiem piszesz, że coś falszuję...gdybyś pacanie rozumiał to pojęcie, wiedziałbyś, że "fałsz" zakłada intencjonalne działanie negatywne;
tobie wolno było napisać, że w interpretacji popełniłem błąd, a "fałszowanie" interpetacji to chyba jednak twoja specjalność, gdy się człek rozejrzy po rozsianych tu i tam twoich wystąpieniach...
wszak napisałem wyraźnie: "jest...i nie jest.; bo można...", a więc przemyj ślepe oczka i wyczyść starannie okulary, by wreszcie dojrzeć, co jest faktycznie napisane...ja tylko otworzyłem pewną ścieżkę interpetacji od razu zastrzegając niejako, że to możliwość oglądu rzeczy jedna z wielu, i nie stawiałem autorytatywnie tezy, co wynika z analizy tekstu; natomiast do stawiania hipotez jako czytelnik mam prawo;
bo cóż to za frajda stwierdzić narzucającą się (pozornie) oczywistość, że adresatem wiersza jest śmierć...o tym naocznie informuje już tytuł!
ale już zobaczenie tej śmierci, z którą rozmawia peel, jako personifikację umarłej osoby, o której kościelnych egzekwiach traktuje wiersz - to całkiem inne piętro interpetacji, bo jednak wyraźnie śmierć stanowi jedno z osobą, nad której trumną odbywa się msza żałobna - czy śmierć ma twarz? smutną białą twarz? śmierć to fakt, której obrazem jest twarz zmarłego, jego "rozsypujące się ciało"; obecność śmierci dostrzeżonej tylko przy odchodzeniu spośród żywych to dojmująca, przenikająca cały wiersz świadomość osoby, czującej z jednej strony zagrożenie swego bytu, z drugiej, ambiwalentnie - wyzwolenie z cierpienia, istotnej cechy życia;
adresatem wiersza mogą też być ci: "którzy myślą że ciebie nie ma"; autorka podkreśla ich krókowzroczność i naiwność - śmierć jest, czeka i czycha na takich, którzy o niej zapominają, albo sądzą, że ich taki fakt, jak śmierć, nie dotyczy - bo zbyt obce to życiu; a jednak należy do życia, jest jego tajemniczą częścią, nad którą biedzą się przyrodnicy, fizycy, teologowie, filozofowie...amen;
J.S

[Roman G.]

bartek głupio rozpisujesz ten wiersz

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Regulamin. Ban do 20 kwietnia.

a.