O tym jak wyhodowałem niebieskie żonkile

[Adam Poprostu]

Duma jakoś nie pozwala
Zasnąć zasłużonym snem, piszę
Jak strasznie musi czuć się człowiek
Który z góry zna na wszystko odpowiedź
Formułuję swoje pytanie i zadaję je
Będąc już za progiem
Myślami już przy następnym rozdziale
Wiem, że jutro będzie dzień
W którym nic się nie stanie
Bo nic się nie stało
W ciszy, pomiędzy wymianami przekrwionych
Spojrzeń, można usłyszeć jak
Zgrzytają zębami.

Myśląc w ten sposób zabijam pragnienie.
Wcześniej ono zjadło swój ogon
Zwymiotowało trzy litery na dłoń
Odbija mi (się) drewnem
I lodem prosto z kranu
Zero przecinek siedem milimetra
Taki ślad zostaje Po Tobie
U mnie
Dobry rym do skromnie, dumnie lub w trumnie
Niepotrzebne podkreślić kredką czarną.