Otchłań

[dorota komar]

Czy można wierzyć słowom,
Czy można wierzć czynom,
Czy uczucie pomoże to wszystko ominąć.

Choć bardzo serce boli,
I gorycz zemsty dusi,
Gdzieś na dnie wnętrza swego zbieram te okrychy.

I wszystko co już było,
Obejmnie skalę wspomnień,
Znów powróci w słowach o których niełatwo będzie zapomnieć.

Śmieję się radosnie,
I nie tracę ducha,
Wiem ile jeszcze mogę i czuję , gdy zawładnie mną skrucha.

Już nie ma u mnie żalu, zemsty, gniewu, winy,
To wszystko rozwiał nocy blask,
Pozostał uśmiech i radość, że nie został zmarnowany czas.

I tu tkwiła rozterki mej przyczyna,
Bo traciłam wszystko co mile się wspomina.

[kaja- maja]

Witaj,
Nie jestem ekspertem,ale bym powiedziała że to jest nie wiara w wiarę.
Może i taki tytuł bym dała"Nie wiara w wiarę".
Ale podoba mi się.
Żebym ja tak umiała pisać.
Pozdrawiam.

[Witold K.]

Naprawde dobry wiersz.Zachęca do refleksji.Jest jakby to ująć-dojrzały w każdym względzie. Pozdrawiam serdecznie.

[dorota komar]

kaja-maja, dziekuje za komentarz.Otchłań zawsze kojarzyla mi sie z czyms nieosiagalnym, pustym, wielkim z czyms niezrozumialym.Czasami slowa i czyny bywaja taka otchlania-wlasnie sa one czasami puste, czasami wielkie w niezrozumieniu.A pisac ...nie potrafie, to sa takie moje bazgraniny, ale dziekuje , ze sie podobaja. Pozdrawiam
Witku- czy jest dojrzaly?, tego sama nie wiem, ale dziekuje za komentarz.Pozdrawiam

[Witold K.]

Takie miałem odczucia po przeczytaniu iż jest to dojrzała poezja.Pozdrawiam