Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Odkryłem pustkę w moim umyśle.
Czuję brak mojego czaru.
Tej niewinnej namiętności.
Może to przez presję,
Która wpaja we mnie przygnębienie?
Może nieokreślona więź
Łączy mnie z brakiem poczucia wartości?
A może przez zło ludzkie,
Tracę tak cenną energię?
Dlatego staram się pozbyć błędnych myśli,
Które pogłębiają prostactwo życia.
Dlatego chronię się we własnym świecie,
By nie popaść w chorobę dwudziestego wieku,
Na którą choruje masa ludzi.
Stali się oni szarym obrazem,
Który widnieje na każdym rogu ulicy.
Myślę, że jestem w stanie
Przejść przez próbę
Daną przez czas na tym świecie.
Dążę do wolności,
A przecież osiągnąć ją można
Przez rozwój duchowy,
A także przez wyrzucenie z siebie
Całego zła, szatańskiej energii.
Nie chcę być błaznem,
Który smieje się z innych osób.
Ten poziom kulturalny mnie nie interesuje.
Chcę pomagać innym.
Chcę zdobyć zaufanie
Spłoszonych niczym dzika zwierzyna ludzi.
Chcę wznieść się w powietrze,
By potem choć na chwilę
Przeistoczyć się w wolnego motyla
I polecieć na wyżyny mojego rozsądku,
Który wskaże mi właściwą drogę,
Która jest apogeum mojego życia.


Opublikowano

Panie Macieju - wiersz jest wierszem - a u Ciebie (czytałem poprzednie komentarze) wewnętrzne rozdarcie - z jednej strony ukazałeś poetę - siebie poetę - ale wyobraźnia moja nie wiele mogła wejść w Twój świat - jedynie jak ten motyl odfrunęła znad rzeki Styks - nie poprawiaj broń boże czegokolwiek - to Twój wiersz - lecz nad następnymi się zastanów i tym motylem uleć w okolice bliskie Ci - wybacz jeśli potraktowałem Twój wiersz zbyt srogo

pozdrówko W_A_R

Opublikowano

Wiatm
Rzeczywiście jest troszkę naiwny i ja tak go widzę, ale cóż mogę dodać na obronę - byłem wtedy młody, a ja się tego nie wstydzę.
Postaram się zaprezentować coś ciekawszego na forum tego portala.
Pozdrawiam
-katcina-

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew Poezja opowiada, dopowiada, stwarza kwantowe światy, obdarzone kwantową logiką, ale piękno czerpie z nas -czytających ją.
    • @karenka   Podoba mi się, jak zbudowałaś napięcie między czułością a rozczarowaniem. Obraz błękitnych oczu i usychającego kwiatu na początku buduje nastrój straty, a potem kolejne etapy tego rozczarowania - zazdrość, flirt, pęknięte marzenia jak bańka mydlana. Bardzo trafna jest metafora wędrownego ptaka na końcu - to piękne, że pokazujesz siłę i godność bohaterki, a nie tylko jej ból. Świetnie, że wiersz kończy się jej decyzją o odejściu - to nadaje mu mocy i sprawia, że bohaterka jest podmiotem, a nie tylko ofiarą. Świetnie!
    • @andrew   Piękny wiersz - ta "różowa sukienka", której nigdy nie było, a wciąż ją widzisz, to świetna metafora tego, jak wyobraźnia dopisuje własne obrazy do wspomnień. Finałowe "poezja wyrasta z wyobraźni" pięknie to domyka. Mało słów, dużo przestrzeni do myślenia.
    • @Lidia Maria Concertina   Tytuł  to pewnie klucz do wiersza - zestawienie zmysłowej elastyczności z kruchym chłodem porcelany. PL domaga się życia i autentyczności w świecie sztucznych fasad (błękity telewizorów, pustkami ziejące Wersale). Wezwanie spłakanej, „porcelanowej” muzy do tego, by wreszcie krzyknęła żółcią -to akt buntu przeciwko przemijaniu. Zakończenie z kwiatem goryczy świetnie domyka ten kruchy, duszny świat. Bezkompromisowo! Świetnie!   
    • @Sylwester_Lasota   Podoba mi się, jak z lekkością i przymrużeniem oka przemycasz trafną obserwację socjologiczną - zmianę estetyki i to, że rewolucja w damskiej szafie wcale nie musi oznaczać końca kobiecości ani końca... zainteresowania panów. Ostatnia zwrotka - świetna - niby oburzenie, a jednak przy okazji subtelne przyznanie się do winy (czy raczej do satysfakcji). Rytm i rym trzymają się dzielnie od początku do końca. Lekka, inteligentna zabawa formą i tematem - wiersz bawi, ale i daje do myślenia. :) Aż zaczęłam się zastanawiać, czy w ogóle mam jakieś spódniczki w swojej szafie. :))) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...