Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Szukam we mgle
Tego, co nieuniknione.
Widząc niewiele
Nie pytam, gdzie są moi przyjaciele.
Ich tutaj nie ma,
To ich nie dotyczy.
Jest tylko mgła niema
I stłumiony krzyk ciszy.
Nie mogę stać w miejscu
-Idę więc do przodu.
Lecz kierunek w którym idę jest tylko w moim sercu,
Nie na północy, nie na południu.
Idę i szukam odpowiedzi,
Słuchając swych myśli i odczuć
Niczym na spowiedzi
-Nie pragnę jednak przebaczenia.
Idę więc po tej drodze milczenia,
Bez promieni słońca, bez swego cienia.
Szukam we mgle
Tego, co nieuniknione.

Opublikowano

Ten wiersz jest nie co rozbudowany tematycznie, lecz to samo powtórzenia, stwierdzenie faktów oczywistych,interpunkcja.
Nie zgodność interpretacji--->"Słuchając swych myśli i odczuć
Niczym na spowiedzi
-Nie pragnę jednak przebaczenia."-->przecież po to idzie się do spowiedzi aby otrzymać pokutę, i przebaczenie.Gryzie mi się zatem interpretacja użytego tu sformułowania.
"Bez promieni słońca, bez swego cienia."---> skoro an początku piszesz że poruszasz się we mgle, to oczywiste że nie będzie tu promieni słońca ani cienia.
Szkoda że Piszesz jednym ciągiem, nie rozbijasz na zwrotki,po prostu przegadałeś ten wiersz.Pozdrawiam Tristan350

Opublikowano

wiersz nawet mi sie podoba,choc nie potrafie sie w niego wczuc,ale wydaje mi się ze to jeden z twoich bardzej reprezentacyjnych
ja bym wykreśliła z niego tylko kilka wersów...uwierz w inteligencje czytelnika-będzie ciekawiej
usunęła bym
"ich tutaj nie ma"(jest to tak oczywiste po poprzednim wersie ze az boli)
"ide wiec do przodu"-nie bedzie sie dublowało słowo ide i rymy beda bardziej konsekwentne
"idę i szukam odpowiedzi" bez " ide i"

wydaje mi sie ze spowiedz bez przebaczenia jest ok,ze wzgledu na slowo jednak(nie szukam jednak)sugeruje ze podmiot jest szczery wobec siebie ale pogodzil se ze swoja wina i nie chce sie usprawiedliwiac wiec jesli taki byl twoj cel to jest ok:)

zachecam do rewanzu na moich wiersidłach-chętnie sie czegos dowiem o nich

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Dzień dobry                                                 Taki miał być ten wiersz chaotyczny , taki był zamiar . Nie wiem czy mi się udał .                                                        Niech ocenia czytelnicy tego wiersza .                                                              Miłego dnia .Pozdrawiam 
    • Moda na "wody"     Ala z Uralu w wisiorze z koralu,   W końcu urlopu, chodzi w litoralu.   Z językiem na boku,   Bywa tam co roku,   Bo moczy swe stopy w  wyschłym Aralu.
    • @niolek Po przeczytaniu wiersz ten został ze mną na dłużej, mimo jego przykrej natury.   Pierwsza myśl, gdy je zauważam. Trzy to liczba nieparzysta, nie - ja, parzysta - one.   Pierwsze wersy od razu sygnalizują o tym specyficznym uczuciu dysonansu - kiedy interakcja społeczna w naszej głowie ulega analitycznej dekonstrukcji. Sama forma wiersza przekazuje tę nerwową energię gonitwy myśli, kiedy fizycznie jesteśmy częścią rozmowy, lecz chaos w naszej głowie nie pozwala nam się skupić. Wyskakujące gdzieniegdzie pytania oraz przypuszczenia podkreślają bitwę z własną percepcją. W tym samym momencie możemy się zastanawiać, czy dwie pozostałe osoby nas wykluczają intencjonalnie, czy może nawet nie są tego świadome? Dla nich to kolejna pogawędka, a dla nas to cały poemat w naszym wnętrzu.   Jeśli miałbym się czegoś przyczepić to detali gramatycznych - kiedy pojawiają się czasowniki w pierwszej osobie zapiszemy je z końcówką "ę" zamiast "e" np. "Chcę pokazać, że tu jestem, próbuję." Również zamieniłbym "tą", na "tę" w wersie "a widzę tą dwójkę ", ponieważ w piśmie, w bierniku poprawna forma to "tę". "Tą" w bierniku występuje bardziej w mowie potocznej.   Ogólnie ciekawy wiersz, w jakiś sposób do mnie dotarł i został ze mną na dłużej. Pozdrawiam :)    
    • świat był miejscem opartym na pewnych stałych   życie przypominało  ścierny papier czas utkany  pospolitym brakiem   aż letni blask pozbawił ich nocy   rwany sen jak tęskni za człowiekiem  drugi człowiek
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Robert Witold Gorzkowski Polski bohater! Mój dziadek ze strony mojej matuli był ułanem Pilsudkiego. Cześć i chwała bohaterom.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...