Altar, czyli droga do wolności - Prolog

[AngRoss]

Prolog

San Francisco, USA
0:18 22.10.2012

Odwróciłem się z niepokojem. Nie było ich. A więc to jednak prawda! Spojrzałem w górę, jednak ujrzałem tylko czerwone światełko. Zignorowałem je i to było moim największym błędem. Chociaż nie widziałem w ciemności, intuicyjnie skierowałem się w lewo. Niestety – czerwone światełko było… Tak. Laser snajpera. Usłyszałem jego oddech, potem strzał. Dostałem w ramie. Teraz zrozumiałem, że z środowiskiem bandyckim nie powinno się igrać.. Schowałem się za rogiem, lecz wiedziałem że tylko cud może mnie uratować. Poczułem jej bliskość, usłyszałem kolejny strzał, bełkot konającego snajpera i radość. Radość jej bliskości.
- Co ty tu robisz?! – zawołała przerażona – Altar… Będziemy mieli do niego dostęp. Ale nie teraz. Rozumiesz?!
- Wyjmij uzi i uciekajmy! Zbliżają się! Nie czasu na rozmowy! – odpowiedziałem, wiedząc, że to ona ma racje.
Wstałem z zimnego betonu i poczułem przeszywający ból w ramieniu. Jednak nie było czasu na bóle. Zacząłem biec. Obróciłem się za siebie. Nie było jej, jednak biegłem dalej. Wiedziałem, że da sobie rade i beze mnie. W tym momencie byłbym tylko ciężarem, gdyż jej umiejętności zarówno bojowe jak i dedukcyjne były wysoce bardziej zaawansowane a niżeli moje. Potknąłem się o krawężnik. Gdy podniosłem głowę ujrzałem ich. Mieli czarne kombinezony, owłosione głowy i świecące, zielone oczy. Wymierzyli we mnie czymś w rodzaju karabinu i strzelili. Zamknąłem oczy i przyznałem przed sobą zasypiając: Przegrałem.

[Rhiannon]

Nie jest źle. Podoba mi się. Jeśli zależy Ci na szczerej opinii - masz trochę błędów. Ale jest naprawdę nieźle - masz mniej potknięć, niż niektórzy.
I ciekawy początek. Jeśli resztę będziesz dozował w równie małych (ewentualnie niewiele większych) kawałkach - z chęcią przeczytam. :)

Pozdrawiam, R.

[AngRoss]

Jeśli mogę wiedzieć, jakie błędy? :) Piszę dalej, zresztą to już nie pierwszy mój projekt w tym stylu... Jak narazie mogę się "pochwalić" jedną stu-stronnicową powieść, kilkadziesiąt tekstów w stylu opowiadań Twoich czy Xsylomeny (wielkie, wielkie przeprosiny za przekręcanie nicków, ale mam do tego słabość :( )...

[Gwyneth]

To ja może od błędów zacznę ; ))

jednak prawda, jednak ujrzałem - za dużo jednak. spojrzałem i ujrzałem też są trochę zbyt podobne, by je łączyć w jednym zdaniu

"Niestety – czerwone światełko było…" - było to ono od początku; może lepiej napisać, że cię śledziło czy za toba podążało, albo że nie znikło

"Usłyszałem jego oddech, potem strzał" - to był jakiś dziwny snajper; albo strasznie dyszał, albo prawie na niego wpadłeś ; )

"teraz zrozumiałem, że z środowiskiem bandyckim nie powinno się igrać" - "ze środowiskiem" brzmi lepiej; lekkoduch z tego twojego altara

"Obróciłem się za siebie." - jakoś mi niezręcznie brzmi; "obróciłem się" albo "spojrzałem za siebie"

"bardziej zaawansowane a niżeli moje" - albo aniżeli, albo samo niżeli

"Wymierzyli we mnie czymś w rodzaju karabinu i strzelili." oczyma wyobraźni zobaczyłam kilku łysych facetów trzymających jedno urzadzenie i próbujacych na trzy-cztery nacisnąć spust. a chyba nie o to chodziło?


Część przed ucieczką wydała mi się mało dynamiczna, może właśnie dlatego, że - o ironio - za dużo się dzieje. To znaczy, dzieje się tak dużo, że całość przypomina tylko szkic sceny, w której nie ma miejsca na werwę, są tylko suche fakty.

Ucieczkę opisałes szerzej i to działa na jej plus. Pamiętaj, że w dynamicznych opisach, które mają zapierac dech w piersiach i przyciągnąć czytelnika, powinieneś być jak najbardziej wiarygodny. Skracaj do woli nudne rozmowy z przełożonymi, pracę w biurze, to, co Altar robił przed snem etc., ale kiedy przychodzi do akcji, rozwijaj skrzydła. Pokaż, jak twój bohater skakał za ten róg, jak mu krew pulsowała w żyłach, jak ciężko dyszał, jak narastała w nim panika gdy zdał sobie sprawę, że zlekceważył "bandyckie środowisko". Potyka się i upada, oni mierzą - a gdzie tu strach, gdzie próba zerwania się z ziemi, dlaczego nikt nie krzyczy, nawet nie jęknie z bólu?
Brakuje dynamizmu w tej ważnej scenie, po prostu. Zauważ, że w amerykańskich filmach łomoczą się znacznie dłużej ; )
Myślę, że dałbyś radę to poprawić, bo nie piszesz źle. Niechlujnie, ale to teraz chyba taka moda.
Powodzenia : )

Gwyn

[Anna Słoneczko.]

zastanawia mnie, jak można usłyszeć oddech snajpera :D
* snajper - ktoś kto oddaje strzał z oddali, spacjalna boronią, najczęściej celuje z jakiegoś ukrytego miejsca na wysokości (budynki, drzewa etc)

[AngRoss]

Chaotycznie i niestarannie. Nie protestuje, zgadzam się w pełni. I choć nie jest to ani okolicznością łagodzącą, ani wytłumaczeniem, to powiem że mam 12 lat. I, mając jedynie dobre zamiary, uświadomię Was. W moim roczniku istnieje skromny ułamek ludzi, którzy stosują duże litery na początku zdania, piszących prawidłowo wyraz, za przeproszeniem, "ch**". Bo zdecydowana większość robi błędy nawet w przekleństwach, czy wyrazach takich jak: życie (rzycie), przykro (pszykro), różnie (rużnie). To nie jest desperacki akt obrony. Chciałem wyrazić na ten temat opinie, a akurat nadarzyła się ku temu dobra okazja. I jest jedna tego przyczyna - dysleksja (dyslekcja czy pisane w jakikolwiek sposób dysxxxxxx). W praktyce to zasłanianie się chorobą, która nie polega na tym, że pisze się z błędami. Zaczerpnę może definicji z Wikipedii:

Dysleksja rozwojowa czyli specyficzne trudności w nauce czytania i pisania (ICD-10 R48) to zaburzenie manifestujące się trudnościami w nauce czytania i pisania, mimo stosowania standardowych metod nauczania, inteligencji na poziomie przeciętnym i sprzyjających warunków społeczno-kulturowych. Jest spowodowana zaburzeniami podstawowych funkcji poznawczych, co często uwarunkowane jest konstytucjonalnie.

Co znaczy po prostu: pobłażanie takim osobom. Bo, owszem, są to trudności z nauczaniem, ale nie amnezja ortograficzno-stylistyczna. Dorzucę cytat kolegi: "to coty na kompe robiz? nei grasz to co robish? jak chcesh żuce ci pare ruznyh gerek...", kiedyś powiedział "no co kó***? mam dyslekcje!".

Cały wywód podsumuję: ja też mam dysleksję.

[Rhiannon]

To ja te błędy, których jeszcze nikt się nie czepnął (jako, że zostałam poproszona). :)
"Laser snajpera. Usłyszałem jego oddech, potem strzał." - lasera? Wybacz, ale w tym momencie staje mi przed uszami i oczami obraz oddychajacego lasera, który po chwili strzela. ;)
"ramie", "racje", "rade" - nie robisz "ę" na końcu, a powinno tu być.
"igrać.." - dwie kropki Ci się zrobiły zamiast trzech.
"Nie czasu na rozmowy!" - powinno być albo "nie czas", albo "nie ma czasu".
"poczułem jej bliskość" - czyją, u diabła? ;D Wcześniej nie było mowy o żadnej kobiecie. A później starasz się za Chiny nie wyjawić czytelnikowi, o kogo chodzi. Rozumiem - podnoszenie napięcia i tajemniczości. Okej. Ale można to zrobić w inny sposób.
"(...)jej umiejętności zarówno bojowe jak i dedukcyjne były wysoce bardziej zaawansowane a niżeli moje." - pominąwszy "a niżeli", bo po co się powtarzać - ogólnie to zdanie brzmi kostropato. Przeczytaj je jeszcze raz i zastanów się, czy wszystko Ci w nim gra. :) Bo mi nie pasuje przede wszystkim owo "wysoce bardziej zaawansowane"...
"Gdy podniosłem głowę ujrzałem ich." - miedzy "głowę" a "ujrzałem" powinien być jakiś znak przestankowy: myślnik albo przecinek.
"Mieli czarne kombinezony, owłosione głowy i świecące, zielone oczy." - te owłosione głowy mnie rozbroiły... ;)
"przyznałem przed sobą zasypiając" - przecinek między "sobą" a "zasypiając".

Ogółem - zgadzam się z Gwyneth.

[Rhiannon]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Póki nie przekręcasz mojego - nie ma sprawy. ;D
Ja też. A przynajmniej miałam 12 lat temu...

Pozdrawiam, R.

[Gwyneth]

A ja nie mam ; ))

Ilekolwiek masz lat, młody człowieku (bardzo młody, lol), moje uwagi są aktualne. Ładnie zaczynasz, masz fajny potencjał i naprawdę będą z ciebie ludzie. Na problemy z ortami zaradzi zawsze sprawdzanie pisowni w Wordzie ; ))

Twój wiek zmienił tyle, że widzę jasne światło przed tobą. Gdybyś miał 40, widziałabym raczej ciemność. Jaki się ze mnie wizjoner zrobił ; )