Tobiasz cz. 6

[Paweł Luis]

Ścienny zegar wskazywał już czwartą po południu, gdy niespodziewany gość opuścił mieszkanie Tobiasza. Dopiero wówczas mężczyzna uświadomił sobie, że jego jedynym posiłkiem w trakcie całego niemal dnia było kilka filiżanek kawy. Nagle poczuł głód, ale nie miał ochoty przygotowywać obiadu. Postanowił zjeść poza domem i przy okazji skorzystać z dobrodziejstw popołudniowego jesiennego spaceru nad rzeką.
Po niespełna godzinie, syty już mężczyzna spacerował zamyślony po bulwarze nad Wisłą. Bardzo lubił tu przychodzić, gdy tylko miał okazję. Uspokajał go widok leniwie płynącej masy wodnej. Lubił podziwiać konstrukcje mostów przebiegających przez rzekę i spoglądać na przeciwny brzeg dziko porośnięty krzewami. Dobrze czuł się spacerując pośród rzeszy młodych ludzi dostojnie jeżdżących na rolkach i rowerach. Relaksował się obserwując przycumowane niewielkie statki i barki zagospodarowane jako bary i kawiarnie na wodzie. Często spędzał tak kilka godzin maszerując spokojnie i kontemplując otaczający go krajobraz. W ten sposób odpoczywał. Ale dziś było inaczej. Wiele myślał o porannym spotkaniu po latach i bezwiednie przypominał sobie chwile, które dawno już, zdawało się, że wymazał z pamięci. Powiew rześkiego wiatru znad rzeki pomagał wrócić myślom do rzeczywistości, ale tylko na chwilę, po której znów trochę zmieszany Tobiasz na nowo pogrążał się w bolesną przeszłość.

***

Daj mi Panie poznać
Jak przejść przez rzekę
Nie czyniąc wodzie szkody
Nie zmoczywszy stopy

Pozwól wiedzieć
Dlaczego tak się dzieje
Że z każdym swoim krokiem
Boję się coraz bardziej

Bezpieczne mosty
Straszą
Nieznany ląd
Kusi tak mocno

Skąd ma człowiek wiedzieć
Który wybrać brzeg
Jaki most zbudować
Żeby przejść

Co zrobić by zostać
By żyć
I w jaki sposób odejść
Wytrzymać ból






KONIEC

(chyba, że coś jeszcze przyjdzie mi do głowy)