Znaki

[redis]

rozlałem herbatę na niebo

krzykliwe fusy
wzbiły się w obrus
lecąc na krańce stołu

plama utonęła w wieczności

zakręciłem galaktyki palcem
i rozbłysła supernowa

nie byłem pewny

czy to moje trzecie oko
czy tylko cukier kupiony
w nieznanym czasie

czy to może nicość
tworzona przez codzienność
dawała mi znaki
bym słodził więcej

wszechświat

[Bogdan Zdanowicz]

No fajnie ;)
zwłaszcza, gdy się wiersz rozwija, na początku lekkie chrzęstki słyszę (raczej nie widzę, znaczy za mało mi sie budzi wyobraźnia ;)
"wzbiły się w obrus" - wzniosły się w obrus? w płaszczyznę? mogą wbić się tylko W. coś z tym chyba trzeba zrobić, bo zatrzymuje uwagę (ale tylko w kontekscie - nierozumienia).
Możnaby pokombinować wcześniej ze skrzyżowaniem semantycznym obrusa - stołu z przestrzenią pozaziemską, ale... i tak jest jest nieźle.
Kojarzy się z zamglonym zachodem nad skłebionymi bałwanami w morzu i ich bliźniaczym odbiciem na nieboskłonie.
Nie wiem czy to trzecie oko potrzebne (bo co ono ma z kosmosem? Oko Tego Z Góry? - chyba tak tylko - bo raczej nie ten punkt z tyłu naszej czaski, który się zabliźnia ;)
Podoba mi się taka zabawa słowem - jest wiersz.
b

[jacek_sojan]

nicość
tworzona przez codzienność
dawała mi znaki

redis

i mnie też dawała, dlatego nic tu nie znajduję, oprócz efektownych ozdobników ("supernowa", "wszechświat"); wróżenie z fusów na ogół zawodzi; nie widzę uzasadnienia na istnienie takiego wiersza, dla mnie to pustosłowie i garść wyrazów z których ulatują banieczki "wieszcza";
J.S

[redis]

"wieszcz" - nie , zabawa tak , stąd może te oko - nicość, wszechświat - pojęcia "oklepane" jak stół - i na razie dla nas puste .Dzięki.Odłożę - pokombinuję.Pozdrówko.