Młości pioruny

[Lilianna Szymochnik]

Bij mnie!-Bij!-Myśli natrętna goń polne wolne wiatry
uderz mnie!..w twarz,bym oczom gwiazdy i zobaczył
wytargaj,za uszy i postaw w kącie,dla kary w nagany
przylej mocno,przez pośladki,bym i na krzesło,nie usiadł.

Daj mi takiego kopa,abym w dalekie poszybował orbity
jesteś,ze mną i cię nie ma-kosmos echem sercu jęczał
kochasz,ty mnie kochasz,ty stwarzasz wyłącznie pozory
grasz na bębnach,na nerwach tańczysz,kręcisz wiry wokół.

Szybujesz w skrzydła rączy Pegaz-rumak bajeczny a śmigły
w te kopyta w iskry rwiesz cały,żeś już cały step przemierzył
jeszcze ci mało więc pędź szalony swoimi ścieżkami w te obłędy.

Piorun w błyskawicy sercu z miłości a niebo strzałom to przeszył
ustom w pocałunki łunami świecił i bawił w fajerwerki o zakochany
deszczem łzy z uczuciem skropił sezamy,dla klucza i wrota otworzył.