krajobraz w schronisku

[Michał_Bębenek]

zużyta torebka po herbacie Fado Stasiuka i pies pod drzwiami
to są góry tu można się zakochać poczuć jak oddycha przestrzeń
ten czarny śnieg pod stopami nie wróży nic dobrego
tylko powolnie gnicie wieczorową porą obok słoiczka z cukrem

z radia leci jakiś głos nienamacalny słabo go słyszę
żarówki są ciche tak jak światło i jak pokój w schronisku
te drzewa za oknem słabo się tlą ta przestrzeń kipi i stygnie
wędrowca obejmuje śnieg a ogień nakazuje mu milczeć

milczenie zewnętrznych pejzaży dogasający błękit
powoli kroję ten schyłek na plastry i wlewam go do herbaty
małe czarne oczy ukryte w pelerynce zmierzchu
to wilk pada pod naporem nocy kusi go nieobecny dym

a niedaleko stąd na otomanie śpi wystrzałowa dziewczyna
nie śmiem jej budzić bo czuję że ten czar pryśnie
ten cały cholerny urok gór pryśnie gdy ona otworzy oczy
więc siedzę piję herbatę patrzę na psa i udaję że czytam Fado

[Rafał_Leniar]

Bez 'czarnego śniegu'... Błagam. Tak, góry, herbatka i śpiąca dziewczyna. I chęć zapobiegnięcia temu, by ten błogi raj się nie skończył... Myślę, że można było opisać tą sytuację krócej, zwięźlej i bardziej klimatycznie. Metafory się piętrzą - człowiek się gubi.

[Jimmy_Jordan]

Jedyne co w tym utworze naprawdę zasługuje na pochwałe to:
"a niedaleko stąd na otomanie śpi wystrzałowa dziewczyna"
nie spodziewałem się takiego zwrotu po trzech pierwszych strofach. Ogólnie to całość jako całość jest troszkę mniej niż zjadliwa.
pozdrawiam Jimmy

[kazelot]

chyba nie dla mnie
bo mnie po lekturze cisną sie tylko takie myśli:
I CO Z TEGO?
ale poza "nienamacalnym głosem" (a są namacalne głosy? :>) napisane sprawnie i zjadliwie (tylko nie wiem po co :) )
pozdr