Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Jak rozmawiają Anioły z Trupami?

Daria Rajewska - Cleo
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Daria Rajewska - Cleo

Daria Rajewska - Cleo

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

zimny, bez życia, w zapomnieniu
zastygły w bezruchu
ciepły jak ogień w zimną noc
unosi się promień nad grobową płytą
jak możesz do mnie mówić? - pyta Trup
"anielskim głosem zaśpiewam dla ciebie
w twe serce wniknie ogień mój
podam ci dłoń, zabiorę stąd
będzie ci lepiej w moim Niebie"
nie zrobisz tego, nie potrafisz,
nie wierzę w ciebie - krzyczy Trup
"powiedz w co wierzysz?
w przegnitą ziemię?
w ciemność i nicość?
jaką miarą mierzysz?"
odejdź! ja cię nie słyszę, nie rozumiem
nie rozmawiamy, zniknij - błaga Trup
"czy chcesz tu zostać i pod płytą tkwić?
nie miałeś marzeń ani celów?
zabrakło serca wśród serc milionów?
pozwolisz swemu sercu gnić?"
zostaję
"zostań"
ciepło zanika, znów wraca ziąb
paruje ziemia
mgła mroczny cmentarz otula
słowa Anioła skroplone na płycie
budzi się Trup
i krzyczy - wróć
wróć mój Aniele i weź mnie do siebie!!!

Dyapanazy Z.

Dyapanazy Z.

Opublikowano
Opublikowano

Wiesz, przyjemnie mi było nawiązać z Tobą Cleo, ten wierszowany dialog, gęsto trupem i aniołem zasianym.
Masz umiejętność pisania na dowolny temat, czego ja nie posiadam. Ja piszę na ten sposób iż czasem piszę coś, nie rozumiejąc istotnego sensu. Potem przychodzi i trzeba się dziwić, skąd się o tym wiedziało, nie wiedząc właściwie nic.
Odwieszamy ten temat? Ja się wypisałem dokumentnie. Poważnie. Wiem że Ty możesz jeszcze, a i z przyjemnością mi się ten wiersz czytało.

Pozdrawiam bardzo. Dyapanazy. Z

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...