*** (Znowu...)

[Jocelyn Esse]

znowu to czuję

co za naiwność wierzyć w siebie
w ten kruchy twór
który ponosi klęskę
ilekroć zabraknie mu oparcia

w świecie
w ideałach
w sobie

czuję się zagubiona
bo chcę żyć, choć nie wiem jak
bo chcę ufać, choć nie wiem czemu
bo chcę kroczyć drogą mi przeznaczoną
choć wątpię
w możliwość jej odnalezienia

duszę się
w głębi duszy
coś mi nie pozwala
żyć

to tkwi we mnie.

[Magda Monika]

hmm, w swoim utworze przekazujesz szczera prawde, która kazdy z nas bije sobie w serce, to niewatpliwie, ale jak dla mnie zbyt impresyjnie i prosto, a zbyt mało poetycko, to taka młodziencza ekspersje chwili, jest ok, dobrze Ci rokuje, ale nie mozesz tak dosłownie mówic, bo to nie tak:) pozdrawiam

[memento adsum]

a ja się nie zgodzę: bo choćby ks. Twardowski-mistrz pisania wprost, bez owijania w bawełnę też można coś trafnie opisywać.
co do tego wiersza: rzeczywiście, każdy z nas chyba dochodzi w pewnym momencie do takich wniosków i jest to temat jak najbardziej ciekawy. natomiast jak dla mnie za dużo w nim patosu i słów, które zużyły się gdzieś w romantyzmie "kruchy twór", "klęska", "zagubienie", "kroczyć" itd...
strasznie górnolotne to wszystko. a gdyby to wszystko sprowadzić na ziemię tak, żeby czytelnik poczuł, że jak braknie oparcia, to się upada? hmm..wiem, nie tak łatwo, ale trzeba próbować:)

pozdrawiam!

[Jocelyn Esse]

Dziękuję za komentarze!

przemysle Wasze sugestie :)

memento, co do romantyzmu: cóż, mit Polaka-romantyka wciąż jednak żywy ;) wiem, że mniej tragiczne ujęcie tych problemów byłoby dal większości lepiej przyswajalne, ale problem w tym, że nie umiem inaczej pisać.

[memento adsum]

nie umiem, nie umiem, eee, umiesz, tylko jeszcze o tym nie wiesz:)
zejdź na ziemię i mocno stąpaj po ziemi mając głowę w chmurach:)i już:)
pozdr.