na bezsenność

[Ernest Krociel]

Okno mojego pokoju
Wyrównuje nieścisłości czasu
Zataczając krąg bladożółtego świtu

Jest nienasycone
Przez srebrną taflę
Pochłania perły nocy
Karmiąc swą krystaliczność
Oddechem porannego wiatru

Później, gdy
Ustępuje szarej mgle
Wyolbrzymionej mroczną wstęgą
Jawi się czysty obraz
Niepomiarkowanej pasji mrówczego zapału

[white chocolate]

Wiersz pełen swego rodzaju poetyckości,trochę marzycielski, jest lekki i delikatny. Rzadko teraz można jeszcze takie spotkać.
Początek zaciekawia, puenta też bardzo dobra. Cały czas się coś się dzieje, nie ma miejsca na rozczarowanie którymś z wersów.
Ale zachwycając się pięknem tych wszystkich idealnie dobranych słów w pewnym momencie zapomniałam, że przecież chodzi o treść, musiałam przeczytać kilka razy żeby do mnie doszła ;)
podoba mi się.