A człowiek?

[Wioletta_Buller]

Ten ptak, co skrzydła skulił i łepek bezbronnie,
Piórkami nastroszył się w odświętne stroje.
Dzióbkiem poskubał po ziemi z niego drwiącej,
Pustą człowieczym chlebem od wczoraj.

Oczkami zamrugał, ptaszymi iskrami
I w ludzkich krokach nie znając popłochu
Zapragnął smakować stąpania jak oni –
Chciał być człowiekiem w świecie jego kroków.

Świat wielki, lecz małe to ptaszka serduszko,
Czego szukało w tym dziwnym, pustym świecie?
Nadziei - chleb znajdzie, ludzie przecież mieli,
Wiary, że maleńkie w duże życie zmieni.

Ten ptak, co skrzydła skulił, serce wzniósł płonące,
Girlandy piór nastroszył szczęściem latającym,
Na martwe ciało ziemi zrzucił żywą radość,
By rozniecić ogień, w czerwień zmienić bladość.

A człowiek w złogu smutku wciąż martwym był narzędziem.

[zak stanisława]

rozczulił mnie,
przeczytaj na głos, a dostrzezesz błedy!
pozdr, es

[Wioletta_Buller]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

poprawiłam nieco, czy teraz lepiej się czyta? pozdrawiam serdecznie