Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

w migawce dogasa słońce, przysypia kolejka do promu
jeszcze czas zawrócić - rzucą cumy, ruszą
rdzawe turbiny; wydostać się?

na stopach glina, w kieszeni funty; może polubisz królową
i jej posiadłości - wapienne nadbrzeże seven sisters
resztki sprzątnie deszcz, odciśniemy pięty w piasku

powiedz szczerze: jak ci tam? – niby stoisz, a pozujesz
jak do zdjęcia – kroki za cieniem wloką się.

Opublikowano

na stopach glina, w kieszeni funty; może polubisz królową
i jej posiadłości - wapienne nadbrzeże seven sisters
resztki sprzątnie deszcz, odciśniemy pięty w piasku
*
przeczytało mi sie i jej pośladki- podświadomość jednak ma swoje...(wiesz o czym mówię)
byłam, wiem....więc wzruszył mnie wiersz pełen tajonego smutku.
pozdrawiam ES

Opublikowano

pieszczot nigdy nie za wiele panie premierze!


:)

w migawce dogasa słońce, kolejka do promu
przysypia; wydostać się stąd, zanim rzucą
cumy, ruszą rdzawe turbiny, zawrócić?

na stopach glina, w kieszeni funty; może polubisz
posiadłości królowej - wapienne nadbrzeże seven sisters
resztki sprzątnie deszcz, w piasku odciśniemy pięty.

powiedz szczerze: jak ci tam? – niby stoisz, a pozujesz
jak do zdjęcia – kroki za cieniem wloką się.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



niezła zmiana w kodzie, przyznaje. ale w pierwszej nie podoba mi się szyk
"przysypia kolejka do promu" jest płynniejsze, podobnie z królową. pomyśle
nad tym wszystkim jeszcze. dzięki Mirko:) czy my się znamy z innych portali?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena i dionizyjskość daje nadzieję na przetrwanie, ale nie ta jej odmiana, która zbliża się do śmierci i rozkładu. Jest to takie rozbuchane niedomówienie...O to mi chodzi, kiedy piszę, że to wszystko paradoks.  @Migrena nie zmęczyłeś, tylko przestraszyłeś gwałtowną reakcją:) @Migrena 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam
    • @Poet Ka   tak !!!   zgadzam się.    paradoks jest rdzeniem tego wiersza.   brutalność materii i cielesnosć zderzają się tu z desperacką próbą przetrwania a naturalizm staje się narzędziem do pokazania, że ciało pamięta więcej niz miasto i język .   w tej całej    sprzecznodci tkwi napięcie polegajace na tym, ze im bardziej akt wydaje się brutalny i Tanatosem nasycony, tym bardziej staje się świadectwem zycia i istnienia w swiecie, który chciałby nas rozpaść.     i jeszcze dodam bo mnie korci :)   w tym napięciu między brutalnością a trwaniem samego siebie ojawia się sens bycia .   ciało nie kłamie, a miasto staje się lustrem, w którym widac granice życia i myśli !!!   to tu, między oddechami i ciałami, filozofia staje się doświadczeniem, a nie prostym  słowem.     no to się nagadałem ;)   jezeli zmęczyłem - przepraszam :)    
    • @Annie Mickiewiczowskie romantyczne brednie nigdy do mnie nie przemawiały za to AI mogę nazywać swoim dozgonnym przyjacielem.
    • A co, gdyby zacząć od nowa? Nie poddać się cieniom i wrzaskom.   Raz jeszcze w życiu spróbować, Drzwi stare za sobą zatrzasnąć... Zamknąć stare rozdziały,spalić za sobą mosty Od nowa historię napisać.   Niby wybór jest prosty Lecz coraz ciężej oddychać...  
    • @Migrena zgadzasz się, że to paradoks? Słowa składają się na wizję naturalistyczną, a nie subtelne niedomówienie "moje dłonie nie pytają wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek" przepraszam ...to nieporozumienie...  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...