Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zdarzenie

Piotr_Jasiński
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Piotr_Jasiński

Piotr_Jasiński

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Korzystając z prostych linii
marnotrawiąc czas i miejsce
tkliwie nieistotny trwałem
w nieświadomości

Wtem niezaprzeczalny przypadek
zderzenie niedoskonałości
powykręcało kreski namiętnie
z dokładnością

Teraz szczęśliwie kręto uregulowany
radośnie zakręcony wychwalam
trafność istotnego wyboru
z dystansu

Dobry los tworzący przypadki
przynależności

zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
Opublikowano

Piotrze, myślę,że w tekście mało treści a duzo metafor,słowem mało treści w treści, chociaż brzmi imponująco, ale -wybacz- bezpłciowo,

Korzystając z prostych linii
marnotrawiąc czas i miejsce
tkliwie nieistotny trwałem-- -----w czym, gdzie?

Szczęśliwie kręto uregulowany
radośnie zakręcony wychwalam
trafność istotnego wyboru------- jakiego?

przypadki przynależności--- człowieka do człowieka?
jesli tak to chyba .. wiem że się domyślam,:)

ale może to tylk0o moje widzimisię, może inni inaczej odbiorą
pozdrawiam ciepło ES

Piotr_Jasiński

Piotr_Jasiński

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj Stanisławo
Dzięki za odwiedziny i śpieszę z odpowiedzią.
W pierwszej strofie chodzi o stan, a nie miejsce
w jakim podmiot się znajdował tzn. właśnie niestotny.
Można by tu dopisać "w nieświadomości" ale bałem się
o zbytnie wyprostowanie. Natomiast co do wyboru
to włśnie istotność jest jego najlepszym określeniem.
I dodam że najprawdopodobniej dobrze się domyślasz.
I ja również ciepło.
Piotr_Jasiński

Piotr_Jasiński

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Stanisławo - mogę się tylko domyślać o czym myślisz ale za kilka dni gotowy będzie
drugi utwór z serii (mam nadzieję że trylogii), który powinien rzucić więcej wyjaśnień
o temacie. Ciekaw jestem zdania na temat zmian które wprowadziłem.

Adamie - dzięki za odwiedziny, polecam się na przyszłość.

Wszystkich serdecznie Piozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poezja to życie
      Myśli i słowa

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • vioara stelelor
      Navigare necesse est

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • Alicja_Wysocka
      Wyjście

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • Alicja_Wysocka
      Takie nic

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • Alicja_Wysocka
      w pół słowa

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...