Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dylemat


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Byłem ci raz raz w Next-cie
kupić sobie spodnie.
Wyszło mi w kontekście,
że w nich niewygodnie.
Teraz mam dylemat ogromnej natury
czy mam kupić spodnie z krokodylej skóry?
Niech tam, jeszcze dam ja sobie na wstrzymanie
i poczekam trochę może będą tanie.
Jak myślicie Mili, co mam teraz robić?
Bym nie musiał potem z gołą d...ą chodzić.
DZIĘKUJĘ ZA RADY
WŁOŻĘ DO SZUFLADY.

Opublikowano

Boję się Iraku,tam się wojna toczy
i bez spodni można dostać kulą między oczy.
Zresztą dużo piasku na ulicach mają
i te ziarnka w goły tyłek ostro się wbijają.
Dziękuję za radę indiańskim zwyczajem
i z numerem pierwszym ona u mnie staje.

Opublikowano

Ale ja chcę mieć te spodnie
bo mi bez nich niewygodni
a tu wicher jak nie srunie
jeszcze mi coś tam odfrunie

no i co ja wtedy zrobię
będę chodził taki sobie?
więc już chyba odżałuję
spodnie w sklepie pokupuje

jeśli będą uwierały
a poszerzyć by się dały
jakoś w nich tam się przemęcze
a co dalej to nie ręcze

za Twą radę piękne dzięki
lecz nie mogę moje wdzięki
w stajnii dać żeby widniały
konie z zazdrości by zzieleniały.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...