Rurowy świat

[Polonia Abaddon]

Po całym pokoju
Śmigają ciche brzęki
Drobnych dzwonków i cymbałów
Jak roztańczone świetlne zajączki

Potem głośno podzwaniają
Kolorowe neony
Nocnego miasta

Przetykasz muzykę
Raz światłem, a raz cieniem
Raz mnie skąpiesz w pełnym słońcu,
Raz unurzasz w gęstym mroku

Ta muzyka fruwa w powietrzu
Odbija się od Nieba i Ziemi
Rozbrzmiewa sumą setek ech
Które splatasz wielką symfonię

Ta muzyka pada jak deszcz
Jest utkana z kropel dźwięków
Jowiszu
Rozrywasz chmury
Oślepiającymi grzmotami
Gitary elektrycznej

Do tej muzyki wkradają się
Nielegalni imigranci
Z całego świata
Babelujący
W całkowitej harmonii

Raz koisz mi zmysły,
Raz siejesz mi w duszy
Namiętność i wzruszenie
Twoja muzyka jest
Niczym pocałunek

Roztaczasz mi
Przed mlecznobiałymi oczyma
Obrazy rurowego świata

[Polonia Abaddon]

Dla tych, co nie skapowali - była to próba opisania werbalnie muzyki Mike'a Oldfielda, a generalnie hołd dla tego wielkiego artysty. Jeśli go nie znacie - to gorąco polecam.

[Montmartre]

Bardzo jestem ciekawa czy inspiruje Cie jakis poeta?
Znam muzyke Oltfilda i we mnie wzbudza inne emocje i gdyby nie ten podpis to z pewnoscia spodobalby mi sie twoj wiersz , ale jestem przeciwna wystawianiu komentarzy przez autora, piszesz dla ludzi i pozwol im samym na interpretacje i wrazenia.