Szyderczy śmiech losu

[nie ma]

To dziwne, jak życie człowieka ośmiesza.
Igra przed tobą, a ty nie możesz go złapać.
Chcesz być, a cię nie ma
i musisz nauczyć się z tym żyć.

To nie ty łapiesz swój los za nogi.
To on pozwala ci się złapać,
a potem wymyka się jak dziecku,
śmiejąc się z twojej bezsilności.

Raz przeżywasz chwilę chwały,
szczęściarz, ulubieniec, wybraniec Boga
lecz w końcu i ty spadasz z piedestału,
jak zabawka wyniesiona na strych.

Ty jesteś jak ten klaun na arenie w cyrku
lecz twój los jest tragiczniejszy od jego.
On zdejmuję maskę, ty na wieczność z nią jesteś
i nawet ci za to nie płacą.

Żyjesz iluzją, widzisz tylko cień-
łańcuchem skuty więzień platońskiej jaskini.
Ta namiastka, którą zwiesz życiem,
jest jak gorzka kropla, jak najmniejsza z łez.

Jesteś ślepy i głuchy na znaki.
Patrzysz, nie widzisz, taka twa natura.
Nie twoja wina, że nie jest inaczej,
to cienką nicią twój los cię omamił.

Lecz w życiu najlepsze jest to,
że nie dano ci samotnie żyć,
że takich jak ty są miliony,
ża takie też życie mam ja.