Moja zagadka

[Monika Konopka]

To zawsze ja serca łamałam,
To ja wglowach przewracałam,
To od mojego spojrzenia kolana wam drżały,
To od mojego uśmiech wasze twarze promieniały,
Ja też wzbudzałam nadzieję,
Że wszystko ma sens, co sie wokół dzieje.
To moja obecność rozbudzała waszą namiętność.
To od mojego oddechu krew wam w żyłach wrzała,
To moja dusza gorycz w wino zamieniała.
Też moje myśli umysły wam szarpały,
Że jeszcze nadejdzie dla was wielka noc Kupały.
To przy mnie dla was gwiazdy blask traciły,
To niebo drżało, do Słońca sie śmiało,
W moich też włosach wiatr przystań znalazł,
A oczy blask wszelki tu właśnie skryły,
By żaden zły Książę tej drogi nie odnalazł,
co prowadzi przez wszystkie mego labiryntu tajniki.
Ty wpadłeś pierwszy na trop mej zagadki
i myślisz, że dojdziesz bez przeszkód do celu.
Takich jak Ty było już wielu.
Zanim dotrzesz do środka,
ja Cię omamię, wpadniesz w me sidła,
nie zauważysz uśmiechu kusidła.
Potem duszę Twą sobie zabiorę,
by bawić się nią z myśli mych stworem.
Na koniec nadzieję każdemu tak zabiorę,
Kto sądzi, że jestem marzeń złudnych pozorem...

[Krzysztof]

Pomysły mogą wyjść na dobre, ale trzeba trochę popracować :). Trochę rymy zasypują czytelnika, i zbyt są zaakcentowane, no i forma :). Mniej trzeba powtórzeń, mniej zaimków, i mniej rymów z czasownikami. Na początek tyle :)
trzymaj się, pozdrawiam :)