Dotyk nieba

[Lilianna Szymochnik]

Wszedłem na szczyt wysokiej góry w obłoki
stanąłem na szczycie skraju.tej przepaści.
Wiatr targał moje włosy,bił mnie,po twarzy
gwizdał odbitym echem,gdzieś u żlebów w skały.

Odczułem jakąś moc wyższej potęgi przestrzeni
jakbym dotknął boskiego nieboskłonu,tak z ręki.
Poczułem jakąś siłę w sobie nadzwyczajną i mocy
głosy wołające jakieś dźwięki uszom dziwne szmery.

Widok niezwykły oczom roztaczały panoramy widoki
dalekim horyzontom błądziły obrazu piękna i w uroki.
Dziwo cudowne mało,by wyrazić przybrać owe!W słowy
to uczucie wnętrza z wdechem i dla ust moich wydechy.

Biło,po sercu dreszczem ciału i arytmią w kołysanki
burzyło się wnętrze moje dla tego cudu z tej piękności.
To było coś?niewyobrażalnego do zawrotów zbierało głowy
krążyły,we krwi życia żywiołu w euforii ciału,inne rytmy.

Chciałbym,tam?pozostać,na zawsze z opoką życia dla wieczności
zatrzymać czas i rozbić wszystkie,na strzępy zegary w drzazgi.
Ale życie się dalej toczyło światu temu,łza oczom i żal orgromny,
więc?uwięczyłem,tą chwilę w wierszu,dla poezji,w rym litery pamięci skały.

[nie ma]

Interesująca budowa wiersza. Treścią przypomina mi książki Paulo Coehlo - posiada wiele mądrości.