Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dziękuję Ci za to że jesteś przy mnie,
nawet kiedy spadnę głęboko, ty mi pomożesz.
Uniesiesz mnie na swych skrzydłach,
Z powrotem, bym dalej mógł żyć...
Mimo iż wiem że nic między nami nie zaiskrzy,
ma miłość do Ciebie pozostanie na wieki.
Jest ona pierwszą spośród rzeczy nieśmiertelnych...
Nigdy nie umrze.
Kocham Cię za twą dobroć,
Życzę Ci byś zaznała szczęścia...
Może Tobie się uda...
Znajdziesz innego, który cię uszczęśliwi
i zapewni dobrobyt na wieczność,
ja ci tego nie mogę zapewnić, więc żegnaj
tak będzie dla mnie lepiej.
Cierpienie w samotności jest mą pokutą,
Za całe zło jakie wyrządziłem temu światu.
Więc rozwiń skrzydła i odleć ku niebu,
ku światu lepszemu, w którym zaznasz prawdziwego szczęścia...


Proszę o szczerą opinię ;) Z góry dziękuję :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • @Waldemar_Talar_Talar  bardzo, jest mi ogromnie miło, dziękuję za miłe słowa i docenienie ;) Serdecznie pozdrawiam.   
    • Podjąć decyzję o niepodejmowaniu decyzji w ogóle     i co? ten Bez skrzy, stawia liść na czarne      czerwone   i co? znowu jesień, kochany   ale ta jesień potrafi to robić po prostu płacze, zrzuca z siebie skórę i rach ciach płacze, zrzuca z siebie duszę a ty ją głupi starasz się konturem Objąć pła(sz)cz, duszę, dotknąć gołej nogi i ja ją glupi ubieram ze wstydu i nie wiem czemu — czuję, że muszę zjeść dębowy liść  
    • @Na liniach czasu   Czuję tu falowanie księżycowego światła, a odniesienie do Eurydyki dodaje całości mitycznego, niemal zaklęciowego charakteru. "Księżycowe loki"  jako klamra spinająca cały wiersz - śliczna.  Piękne pantum. :)))) 
    • @karenka   Piękna metafora kamienia i posągu - od pojedynczej, chłodnej postaci aż po całą zbiorowość zamkniętą w emocjonalnej twierdzy próżności i władzy. Poruszające jest to napięcie między daremnym mówieniem a milczącym kamieniem, które nie chce (albo nie potrafi) odpowiedzieć. Świetny koniec - cicha nadzieja - "gdyby te serca nie były z kamienia" brzmi jak westchnienie. Piękny, wzruszający wiersz.    
    • Witaj - Jak w tym rytmie można usłyszeć szum fal, kochać pomarańczowe słońce, wąchać przydrożną dziką różę i nie przydeptać ślimaka? - w takim szalony rytmie trudno to wszystko ogarnąć zrozumieć -                                                                                                                                                             Pzdr.serdecznie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...