Zło na pokuszenie

[Lilianna Szymochnik]

Piekło nie dostanie mojej wielkiego skarbca duszy - nigdy o nie?
ani diabelskie zło przeklęte a pójdziesz, ty mi waść stąd a precz?
Co wyciągają swoje ostre w szpony do chwytu jak brzytwy w pazury
w kątach ukryte jak złodzieje maską na twarzy w ciemnościach nocy.

Krąży lichem błędnym koły zatacza ciału mego czaru wdzięki
do grzechu kusząc szepczące w pięknymi wyrazy uroku w słowy.
Unosi się mgłą gęstą tumanami bałwanom moim oczom z mirażami
kamuflują złudzie widoki obrazu dla obłud zwidu fatamorgany.

Jej długie macki oślizłe wyciągają owe żrące soki jadu toksyny
pragnące schwytać swoją zdobycz paszczęka z łupu dla żeru.
Z wiatrem gnając w wielkich tumanach tornada wściekłe wiry
w myśli uderzają gnębiąc ciało męce i w serce bolące rany.

Głębia nieustannie i panoszą wbijając jak zadrą ran, bólu rwące
natrętne insekty atakują kłując kuszące, mnie w mocy sił natrętne.
Zacierają ścieżką znaki śladu widoki przekręcając celu drogowskazy
gąszczom krzewiny ślady gubiąc, moje kroki zasadzką oczom nocy skrywając.

W gąszczu chaosu tłumu zamydlają oczy w tej ciemności mojej drogi
nie dają odpoczynku ciągle idą z cieniem duchem podcinając kroku.
Kipią gotującym wrzątkiem gniewu ogniem czerwień swoich jęzorów
precz? siło nieczysta czasem ustom mówić? temu słowa złemu.

Chcą mnie utopić w tych w bagnach mglistych omacku oparów
próbują różnych sztuczek złapać mnie pętli w sznury i arkany.
Prowadzą w labirynty światło nocy lamp blasku jasności gasząc
falami płyną z burzanami,jak okręty z odmętów głębin oceanu.

Karawana tej pustyni idzie z wolna spragniona wody i oazy
dmucha,po oczach sypie pyłem piasku w tańca walcu z burzami.
Grające nuty w myślach wędrują wymiaru snów złudy idące mary
pragną serce zniszczyć uwięzić pustej celi skrępować dla kraty.

Pajęcze sieci plotą tkacze tego? złego piekła diabła żar licha
mur i zarazem zsyłają na ludzi i wszelkie roju pędu dla choroby.
Precz!Siło nieczysta krzyżem żegnam!To wredne nocy złego
odejdzie z rykiem precz!skomlące z wyciem wiatru gdzieś Polom?

Jeszcze gdzieś?Tam mrucząc zgrzytnie zębami iskrami przeklęte
jęknie zawyje i ucichnie,tak zdeptane jak butem oślizłe robactwo.
Gdzieś tam?Anielskie trąby odezwą się świtaniem w słońcu dnia
kur zapieje-a ja!-zmartwychwstaniem życiu realiom mojego ducha.

Bo!Człowiek ma w sobie coś, co instynktownie czuje z ciała z duszy
tego, nie można określić uchwycić, to podpowie uszom w jego myśl rozumu.
kroki kierując się tymi znakami i ręka wyprowadzi cię z siły i mocy z natury
skieruje cię tam Gdzie - wschodzące słońce jasności ku dobremu raju i niebu.

[allena]

bulgod, bełkot, beeee

[Lilianna Szymochnik]

Horror co?-boisz się straszy?-jest,za Tobą.
Strach i nerwy są,jak? -lejce
trzeba je! mocno umieć?-trzymać w garści.

[Zielona jak sen]

właśnie dlatego mnie przerażają bo "produkujesz" je na skalę przemysłową jak papier toaletowy powinnaś dopieścić swą poezję i dać jej dojrzeć a nie wyrywać jak za młode stworzenia z łona matki. Przemyśl proszę moje słowa... Niech twoja poezja z wódki zmieni się w dobre dojrzałe winno...

[Lilianna Szymochnik]

Nie ma sprawy-oki?

[Strago Dark]

Panie nieba i ziemi chroń nas od masowej produkcji wierszy....