-Pomiędzy-

[Viktoria Żelasko]

W pokoju co stał za rogiem, zupełnie przelotnie
w oku podróży mojego w Twoje.
Tam coś pozostało niby niechcianie, a jednak
uparcie, bo przecież nas już nie ma /?/
Jakiś zmysł z ciała zawieruszył się
między przestrzenią, a myślą.
Czy ja żyję--ktoś powiedział,
ze świat dawno mnie stracił.
Usiadłam na tym fotelu co wczoraj, a może wcześniej
połamał fizyczność naszych ciał.
Pamiętam jak się nie bałam i trawiłam w siebie,
każdy ruch, niczym wolność złotego zboża,
które wypluwa ziemia.
Tak, wtedy byłam wolna.