Zgłoś

“Wyjdźmy już, proszę, nie chcę tu być Za dużo hałasu i ludzi — jest mi źle”   Odkąd mam ciebie Miasto zbrzydło i zbrukało Wyobrażenie o nocnym życiu kontuarów   Za dużo wszystkiego Twojego ciała za mało   Wiele tu mar i koszmarów Brzydkich ludzi, wybrakowanych baraków Zdradzieckich kochanków   Szukają wzrokiem nowej ofiary Zdejmuje obrączkę — pełen wiary   Ona mówi, że sama Konsumując kolejną lampkę szampana   Wielu smutnych tułaczy Szczęścia znaleźć nie pozwala   Kłamców wierutnych, ludzi obłudnych To jak krąg piekielnych zdążeń okrutnych…   Mgła dymu spowiera jak wojenne okopy  Zapach spirytusu jak szwedzkie potopy    Nie jestem zwykłym żołnierzem Wielu tu zbrojnych w słowne karabiny Strzelają śmiechem — pękają witryny Pod stopami lepki dywan win od wina i winyli   Każdy tu walczy o chwilę znaczenia Wśród brudnych świateł i ludzkiego cierpienia   Krzyki, nie spełnione marzenia  Krzyki, nie mają znaczenia Krzyki, przykrywają pragnienia  Krzyki, zagłuszają sumienia  Krzyki, cichną wierzenia    Krzyki rodzą zwątpienia…   Wyjdźmy już — tu brakuje mi tlenu…

@hollow man nie da się ukryć

@bazyl_prost To tęsknota za lodówkami z freonem

@Gosławaciepło bywa niebezpieczne, możesz wyjaśnić ten tytuł? co autor miał na myśli bo ja jestem frodo i boję się ciepła?

@Gosława Ta nieśmiertelna piosenka w wersji Zawiałow i Podsiadły z Męskiego Grania - robi robotę. Ale ona ma taki tekst, że nawet gdy Grabaż ją śpiewa (a Grabaż to nie jest - umówmy się - śpiewak z pierwszej ligi) - to nie przeszkadza.