Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
kobieta szuka spokoju do wynajęcia.
lokalizacja obojętna, standard byle jaki.
cena nie gra roli.


zgasły światła na korytarzu. poszarzyły się
źrenice szukając jakichś kształtów dogorywających
cieniem. nie wiem dla kogo te kolorowe ściany.

warunkiem istnienia jest atmosfera.
obecność przedmiotów ma podobne znaczenie.
kupiłam kolejny klimatyczny obrazek.

kontr frontuję się codziennie z drzwiami
wychodząc z założenia, że nawet gdyby
wywrócić ściany na lewą stronę
nic się nie po prawi.

dojazd może być niedogodny.
to już nie ma spaczenia.
Opublikowano
kobieta szuka spokoju do wynajęcia.
lokalizacja obojętna, standard byle jaki.
cena nie gra roli.

zgasły światła na korytarzu. poszarzyły się
źrenice szukając jakiś kształtów dogorywających
cieniem. nie wiem dla kogo te kolorowe ściany.

warunkiem istnienia jest atmosfera.
obecność przedmiotów ma podobne znaczenie.
kupiłam kolejny klimatyczny obrazek.

kontr frontuję się codziennie z drzwiami
wychodząc z założenia, że nawet gdyby wywrócić ściany na lewą stronę
nic się nie po prawi.

dojazd może być niedogodny.
to już nie ma spaczenia.


//////////\\\\\\\

ogólnie jest ciekawy

wieczności.
Opublikowano
(...)
warunkiem istnienia jest atmosfera.
obecność przedmiotów ma podobne znaczenie.
kupiłam kolejny klimatyczny obrazek.
(...)


wcale nie takie słabe, opisują bardzo treściwie sposób odniesienia podmiotu do rzeczywistości, mówią o jego psychice, jak i odniesienieu do przedmiotów i drobiazgów. O sposobie kształtowania świata i przestrzeni wokół... dla mnie to istotne, a skrótowość i szkicowość tego obrazka, to właśnie na plus od strony konstrukcji formalnej.
Opublikowano

Tomaszu- zastanowię się nad tym "wychodząc" może masz rację...
3 strofa jest właśnie skrótem ukaznia podejścia do rzeczywistości- nie mogłam się rozwodzić za bardzo:) (Jarosław dobrze to ujął:))

Jaos ławie- pretendujesz na miano pierwszego interpretatora moich tekstów:D lubię, kiedy ktoś czyta ze zrozumieniem:)

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • chcę żebyś wiedział założyłam ci niebieską kartę czas zrobił mi obdukcję sińce wyszły same na wierzch granatowe jak twoje fochy   czuję się jak przemoknięta papierowa łódeczka nasiąknięta podejrzeniami i oczekiwaniami i tym, czego nie powiedziałeś   już nie pytam skąd przyjdzie wiatr nie chcę wiedzieć wiem że nie jesteś schronieniem    
    • nie było momentu było nagłe rozhermetyzowanie sensu w połowie słowa zostałem jak organ którego ciało już nie potrzebuje twoja nieobecność ma temperaturę ciała siada naprzeciwko i powoli przepisuje mnie na siebie a ja wypluwam składnię która smakuje obcym metalem jakby moje usta były tylko głośnikiem dla cudzego nagrania spokój nie zniknął został wycofany z obiegu został tylko jego brak gęsty pracujący pod skórą jak cisza która przeżyła własny powód dzień mnie nie budzi dzień mnie znajduje w martwym punkcie mechanizmu między sprzężeniem ''po co'' a atrapą jutra która przestała mrugać miejsca po tobie nie są ranami rany mają kierunek to jest otwarcie które nie prowadzi nigdzie nic się nie goi bo nie ma już co wracać do całości jest tylko trwanie wysokie napięcie bez źródła materac ma pamięć kształtu ale brakuje mu danych co noc próbuje nas ulepić z kurzu i potu wypluwając błąd za błędem jak drukarka 3D karmiąca się własnym odpadem świat działa dalej to jest jego najgorsza właściwość ludzie mówią język jeszcze im wierzy rzeczy trwają w rygorze nieludzkiej geometrii tylko ja zostałem przesunięty poza siebie wypatroszono mnie z treści zostawiono oprzyrządowanie serce to tylko awaryjne zasilanie pustego hangaru myśli to pętla w martwym kodzie nadpisują próżnię która nie zostawiła nawet cienia oddech plądruje mi klatkę piersiową jak szabrownik  w domu w którym wyniesiono już nawet ściany czas nie płynie czas naciska rozciąga mnie wzdłuż sekund aż zaczynam się rozszczepiać i w tym stanie jeszcze jestem tylko szumem w miejscu, gdzie kiedyś stał człowiek zakłóceniem, którego nikt nie zamierza naprawić                
    • Te ptaki często nadlatują jak coś skrywamy głęboko w sercu i boimy się o tym opowiedzieć bliskiej osobie. Nie lubię ich, bo to krytyczne wytwory wyobraźni.  Świetnie napisany wiersz! 
    • Tak, też porusza mnie te piękno. Choć muszę sobie o tym przypominać. Dziękuję, bardzo ładny wiersz

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...