Mami synek

[Lilianna Szymochnik]

Ciągle się mamusinej spódnicy rączki dalej trzyma
jakby! mógł?-to by dalej?-jeszcze,piersi,jej wyssał.
Taki duży dziecko i ,bez?-jaj?-bardzo przepraszam-par dom
żona i dzieci smoczka jeszcze,mu tylko z tasiemką brak.

Zawsze ma jakieś kaprysy małego kapryśnego dziecka
mówi,że lepiej gotuje jego kochana zawsze mamuśka.
Do wszystkiego się przyczepi,ta chodząca choroba
pierwsze skrzypce grywa,tylko?-jego kochana mamuśka.

Z mamą na zakupy,po sklepach i w domu prowadzi rozmowy
taki mały chłopczyk mamusiny synek a mężczyzna,taki duży.
To już graniczy psychicznemu szpitalnemu leczeniu doprawdy
ciągle z tą mamuśką,mam wszelkie rozmaite w domu problemy.

Nic sam,nie umie zrobić z pomocą,mu przybywa osobą obecna
wszystko mamuśka podstawi,pod nos swojego oczku głowy syneczka.
To jest chodząca choroba domu rzadko spotykana bardzo wyjątkowa
lekarz nic?-nie pomógł,ani żadna wezwana z pomocą karetka pogotowia.

Lekarz tylko stwierdził diagnozę i ręce szeroko z głupia rozkłada
mówi?-to choroba nieuleczalna mami synka rzadko społecznie spotykana
Powiem krótko człowieka,może doprowadzić do obłędu i co?-doktorze!
jedno myślę!-tylko?-jest lekarstwo,pozbyć się mamuśki z domu na dobre.

Ale tęsknota,by-mogła pogłębić chorobę o jeszcze większe postępy
żadne,tu lekarstwo,nie pomoże i proszę o uwagę? i to uwzględnić.
Choroba z czasem sama,może ustąpić,jak- mamusi zabraknie,to wtedy
dlatego?-proszę z tym zaczekać,tam?- mnie czekają bardziej chorzy.

Więc żegnam!-proszę nerwy trzymać dalej?-na wodzy,być wyrozumiałą
radzę więcej parkowych spacerków,na pani nerwy przepiszę medykamenta.
J dalej?-mi z tą chorobą żyć muszę o jakiej? Świat nie słyszał-mój Boże
z tą nieuleczalna choroba mami syneczka,gdzie?-doprowadzić,może-człowieka.




Wiersz oparty na satyrce uśmiechu.