Niedomknięcie

[Magda Rosa]

twarz w oknie na dnie
szklanki wieczne zamieszanie
cukru coraz mniej. gdy uciekam
odgłosem obcasa od twoich słów
dokąd ciemność przed i po. dzwonię

prawie jak na alarm
to tylko kolejny między szczytami. upadek
wartością względną głębszy
im wyraźniejszym sukcesem poprzedzony. wczoraj

byłam tak daleko wróciłam jeszcze dalej. stwarzam
świat co rano rozbijając go o ziemię. myśli
to tylko pocięte sznurki rwą się
przy próbach związania. słowa
wciąż puste dźwięki oddzielone przecinkami
oddechu. nadal brakuje
kropki by zamknęła zdanie.

[zak stanisława]

twarz w oknie na dnie szklanki
wieczne zamieszanie
cukru coraz mniej.uciekam odgłosem
obcasa od twoich słów
ciemność przed i po. dzwonię
**
tak myślę... ES

[macte poema]

Tak. Do mnie najbardziej trafiła pierwsza zwrotka. Reszta jakby wtórna. Pozdrawiam

[zak stanisława]

prawie jak na alarm kolejny
upadek między szczytem a wartością względną
sukcesem poprzedzony
wyraźnie grzeszy wczoraj

wróciłam z lekka spotworzona
świat corano rozbijam o myśli
cienka prawda przy próbach
wiązania - kłuje w oczy

oddzielone przecinkami oddechy
zamykają klatkę

brakuje kropki

***
Magdo- cięcie
pozdr pomyśl....

[Magda Rosa]

Dzięki. bedę mysleć. Tylko jakoś tak może później, bo teraz nie mogę pozbierać myśli:-) Ale dzięki wielkie!

Pozdrawiam cieplutko i wcale nie deszczowo:-)
MR