Lucyfer

[MARIUSZ RAKOSKI]

I

Bezmyślny! Kruchy ornamencie życia!
Człowiek...jak nieproszony gość przyszedłeś,
uderzyłeś ręką w drzwi doczesności,
jak bezdomny przyjęty otwartymi
rękami, wchodzisz, kłaniasz się i mówisz:
"dzień dobry!";

II

Myślałem żem był żywy, szczęśliwy...natury
mieszkaniec, otworzył moim oczom obraz
radosny; nie lękałem się dotykać
jędrnych zaokrągleń Ewy, bom wiedział,
że wszystko jedno, że wszystko to samo.

Myślałem słusznie, myślałem poprawnie...
Natura była wszechświatem, kosmosem,
nieskończonym dobrem, którego częścią
było czyste, niehamowane dotąd
przez świadomość, rozleniwione ciało.

III

I płynąłem w bezkres; szukałem słońca
gorących promieni pieszczących zimne
ciało... wiedziałem, że gasnę, iskra
po iskierce, w ucieczce przed mrokiem,
przed uświadomionym echem nicości.

I wpłynąłem w ciemności czeluście, w
podziemne państwo Księcia Ciemności, i
chciałbym krzyczeć z nienawiści do Króla
Światłości, stworzyciela wszechświata... i
znalazłem bólu przeznaczenie; Szatan.

IV

O Boże mściwy! Wypowiedz choć słowo!
Dlaczego milczysz? Dlaczego smażyłeś
mnie na najlepszym z możliwych światów?
Tylko nie mów, że "wola"; i "myśli"... to
kłamstwa, pokonana teodycea.
O Chryste! Zimny, przeszedłeś obok twych
dzieci nadprzyrodzonych... płaczę ojcze!
Wzgardzony i opuszczony wznoszę
duszę... walczę, choć wiem, że niepodobna
zwyciężyć; jam robak! nie obraz Boga.

V

Lucyferze! Arko ocalenia! Z
miłości do ciebie wybrałem tylko
szaleństwo- twój ogień gorący! Proszę,
i błagam, ucisz serce niespokojne!
Zabij głuchą pieśń dzwonów grzmotów
nicości!

Lucyferze! Uwolnij niewolników
Adama i Ewy! Wyprowadź lud z
domu niewoli, ciemiężony biblią
pauperum. Podaruj opium wolności
nieznanej; karm haszyszem i błogosław
anarchię!

VI

Bezmyślny! Kruchy ornamencie życia!
Człowiek...jak nieproszony gość przyszedłeś,
uderzyłeś ręką w drzwi doczesności,
jak bezdomny przyjęty otwartymi
rękami, wchodzisz, kłaniasz się i mówisz:
"dobranoc".

('Poherezje' 2006)