Lawina miłości

[Lilianna Szymochnik]

Kiedy?-kochacie o wszystkim zapominacie
nikogo nie widzicie tylko siebie,tak jest.
Tylko on i Ty-albo Ty i ona o-paranoja!
to kochanie,ta miłość bywa prawdziwą grą.

Kiedy?się obejmujecie więcej pragniecie
pożądanie was chwyta całe ciało drży.
Wędruje wszędzie dotyku czar zaklęcie
od stóp do głów gorący żar łunami bije.

Usta błądzą ustami serce marzeniami
motylem fruwacie nektary spijacie miód.
Jesteście kołowaci prawie brakuje tchu
serce w arytmii bije dzwonami żądzy tych.

Uczucie silniejsze tracicie zmysłu ruch
szał w opętaniu eksplozja wulkanu wrze.
Lawiną wypływa magma korytarzom,tych gór
jest coraz bliżej nagle dościga w pęd.

Podcięci lawami pływaliśmy z falami serc
po krętych po walinach skalnych żlebów.
Od szczytu z góry,na dół do góry,po brzeg
pochłonięci w żywiole straciliśmy grunty.

Nagle wszystko opadło,jak przyszło wstecz
zastygało,po skałach dymiło jeszcze z czas.
Cofnął się żywioł erupcja ucichła z ciszą
jeszcze syczało oparom potu i zadyszką.

To co się stał było wspaniałe uczuciom i łzą
jeszcze nie mogliśmy dojść realizmu świat.
Wszystko co przyszło burzą w naturze ma głos
było niezwykłe gorącym zjawiskiem naszych serc.

[Vera_Ikon]

Witam.
Nie bedzie pochwał, niestety. Za dużo patosu i oczywistości w jednym tekscie. Metafory bardzo wyeksploatowane, a atmosfera strasznie nimi zageszczona.
Rozumiem przesłanie i sam pomysł, ale myślę, że po uproszczeniu wierszydło nabierze większej wartości. Wiesz, te metafory nie są złe same w sobie - tylko tu strasznie ich dużo. Po przeczytaniu miałam wrażenie, że nie chodziło Ci o treść, tylko formę, nie o jakość a ilość. A przecież nie o to Ci chodziło.
Mam nadzieję, że nie zabrzmiałam za bardzo agresywnie.
pozdr serdecznie
Weronika