"Kłóciła się raz Śmierć z Życiem"

[Lilianna Szymochnik]

Raz mówiła śmierć do życia
bardzo dumnie poruszona.
Nie będziemy mieszkać razem
w tej starej z rujnowanej chałupie.

Bo ty jesteś, taka młoda
pełna życia i uśmiechu.
Świecisz światłem razisz w oczy
spać, nie dajesz mi po nocy.

Na to życie rozgniewane
w takie się odzywa słowa.
Jesteś nędznym starym babskiem
już, bez życia i wigoru.

Druga nogą stoisz w grobie
już, nie długo zamkniesz oczy.
Bardzo chętnie pójdę sobie
dam ci nawet, na odczepne.

Tak odeszła z oczu babie
troszkę gniewna, lecz radosna.
Zostawiając śmierć w chałupie
z chorobliwą jej zazdrością.

[Henryk_Jakowiec]

Co życiu po śmierci
a śmierci po życiu
gdy nie ma w nich woli
o wspólnym pożyciu.

[HAYQ]

A jednak wciąż istnieją
W odwiecznym mezaliansie
I tworzą nam muzykę
W tym dziwnym dysonansie.

Poddani władzy śmierci
I życia własnej woli
Cieszmy się, tym co mamy
Mimo, że czasem ... boli.

[Henryk_Jakowiec]

Tam gdzie dwóch się bije
to trzeciego boli
choć mu nie po drodze
i wbrew jego woli.

[HAYQ]

Takich trzech jak tych dwóch
To nie ma ani jednego.
Ja, głownie o "tych dwóch"
Nie martwię się kolego.
;)

[Henryk_Jakowiec]

Choć dwójka to blotka
ale nie w tej talii
bo tu wprost odwrotnie
- przewodzi batalii.