Pigułka samobójcy

[Julia_Tomaszewska]

Przeciągam struny
kociego grzbietu.
Ręce w finezji lotosu
łakną przebicia dotyku
przez szkło.

Brak penetracji myśli
wokoło gwintu. Próżni,
leśni ludzie potknęli się
już dawno o kłębek
absolutu. Choć rozwijali
się, przodem można iść
podobnie jak i tyłem.

Zakreślam grubą kreską
spojrzenia upatrzony
wątek. Karmi
nowej pigułki puszyste
ciało przyciąga rozbitka


z tratwy wskoczę w głąb
sztolni wszechświata. Za
ciągnę się lukrem popiołu
-gdy ukołyszesz.
Nie będzie pożegnalnych
listów. Spontaniczności
spazm przychodzi zawsze
niezapowiedziany.

[Julia_Tomaszewska]

Witam. Dobrze, że zawitał Pan w moje skromne progi.
Przyznam rację: widzę ten monopol, swoiste uzależnienie od rzeczowników. Antidotum na razie nie posiadam, ale poszukam.
Dziękuję za komentarz.
Pozdrawiam.

[Izabella_Sendor]

A ja proszę Pani znalazłam tutaj ciekawe fragmenty i metafory , dla których warto się było przedrzeć przez te rzeczowniki;-) W sumie też raczej rzeczownikuję, stąd dość wygodnie mi było. Na pewno tekstu nie uważam za nudny. Może zabrakło mi "powietrza i przestrzeni", bo mysli gromadzi Pani dość ciasno i tekst trzeba czytać bardzo powoli, żeby rozumieć nawet na poziomie dosłownym- ale może to być wrażenie spowodowane cechami mojego z kolei pisania. A przecież dobrze, że każdy robi to choć trochę inaczej;-)Pozdrawiam Panią serdecznie;-)Jeszcze raz dziękuję za miłą lekturę- warto było-;)

[Julia_Tomaszewska]

Dziękuję Pani Izabello jak najszczerzej potrafię :). Ciepło..czytałam Pani komentarz. Dziękuję bardzo.
Pozdrawiam serdecznie, ciepło, wieczornie.