Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Rozmowy dorosłych
nieprzenikalne
trudno zrozumieć

mówią dużo i rozwlekle
to mnie interesowało
ale w małym, żywym uchu
do wrażeń nie pasowało

tyle szumu, wielkie sprawy
a ja tylko dla zabawy
trochę słucham, więcej psocę
i swą przyszłość wznoszę, gniotę

świat dorosłych nie pociąga
lecz gdzie indziej zapuścić korzenie
w bajkach zaistnieć
wierszem zakwitnąć
czy coś jeszcze ma znaczenie

jak być dorosłym to inaczej
tak w głowie mi kołacze

jak dorosłym być to z dziećmi
czy też tak uważasz, proszę
odpowiedz mi

Opublikowano

M.Poema,wiersz czyta się lekko.Zaraz na myśl przychodzi,
ile dziecka w każdym z nas mimo dorosłości?
Myślę,że każdy na swój sposób jest trochę dzieckiem.
A świata dorosłych i dzieci nie da się rozdzielić .
Plus z pozdrowieniami:)M.

Opublikowano

Macte poema, masz rację, dzieci trzeba traktować poważnie i z tym się zgadzam, ale też zgadzam się z pathe, że wiersz niedopracowany pod kątem rytmu, rymu, sylabizacji, a więc ... dzieci zabierają się do pracy.
Temat nawet ciekawy, rzadko poruszany - warto dopracować.
Pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis   Czytam ten wiersz jak dziennik modlitwy kogoś, kto nauczył się szukać Boga nie w nadzwyczajności, ale w zwyczajności chwili. I właśnie dlatego trafia głębiej niż niejeden teologiczny traktat. Przepiękny tekst!
    • @Simon Tracy   Czytam jak reportaż z wypadku, a pod koniec okazuje się, że dostaję coś zupełnie innego. I ten ostatni wers narratora - zimny, spokojny, straszny. Świetny tekst! 
    • Kolejny utwór z cyklu "Echo":     Na dno duszy, wędrówka w grób W dole bez skargi zadrzemał Mimo starań, tysięcy prób W echa śnie oniemiał   Szpalerem trupów osaczony W życiu w śmierć przeminął W dwa światy duch skręcony Sen ze snem i jawą zawinął   Nie miłość, nie złość zniweczyła Nie ona winna, nie on Nie on, nie ona wszystko zniszczyła Lecz w śnie niepokoju ton   Nie gniew, a skradziona róża Umarłą duszę zachmurza   Z wdziękiem – gorzka zdrada   Sam ze sobą w grobie gada
    • Błękit pociemniał. Anioły pękate siały planety huczące w krąg w deszcze i grady zdrobnione. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.   A ludzie tworzyli z ziemi, morza i chmur jakby do nieba schody, jak spęczniałe troską ciała gór na płask rozmiażdżone w groby.   I mówili: to nic, że w śmierć ubrany dziś ten świt, powietrze. Nam jeszcze słońce dusi sny i wiatr się jeszcze o nas trze.   Anioły - w żałobne płomyki świec ucichły, jak ciepło drżących rąk i jak para łez ciepłych milkły. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.  
    • @Jacek273   Świetnie oddajesz dysocjację -  to poczucie bycia kukłą we własnym życiu. Pytania w cudzysłowach działają jak chór w greckiej tragedii -  obserwują, ale nie pomagają.  Szczególnie poruszający wers -"sztuczny człowiek, z zewnątrz - sztuczny dramat".   Pierwszy etap - wyrzucić telewizję! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...